သံုးသိန္း = ငါးဆယ္

ပရင့္ထုတ္ရန္

300000=50ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားသူမ်ားႏွင့္ ဟိုနား တီးတိုး၊ သည္နားတီးတိုး "ညွိ" ကာ ဆရာတေယာက္ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က အေရာင္သမ္းလာျပီ ထင္သည္။

"လုပ္ပါဆရာရယ္၊ က်ေနာ္ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ပါ့မယ္။ အေရးႀကီးတာ ေထာင္မက်ဘို႔ဘဲဲ" အေျပာေနာက္မွာ ျခေသၤ့ရုပ္ေတြက ေလ်ာကနဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္သို႔ ခ်ည္းကပ္ေနသည္၊ ဒီလိုနဲ႔ တပြင့္နဲ႔ တေယာက္ကိုေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္လုိက္ၿပီ။ ပထမအဆင့္ သံုးေသာင္း။

အေျခအေနက ေသခ်ာေပါက္ေတာ့ မဟုတ္ေသး။ တပြင့္ကို ထပ္ၿပီး တီးတိုး လုပ္ေပးေနရျပန္ၿပီ။ သူနဲ႔ေျပာေနတုန္း ႏွစ္ပြင့္ ကိုယ္ေတာ္ၾကီး မသိမသာ ၿပံဳးလိုက္ တည္လိုက္၊ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္တေယာက္ ထပ္ကပ္ရျပန္ၿပီ။ ဒီတခါလူက အပြင့္တိုးလာေတာ့ သံုးေသာင္း ေက်ာ္တာ ေသခ်ာၿပီ။

ဆရာတေယာက္ ႏွစ္ပြင့္ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လုိက္ရင္းက မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးရိပ္ကေလး သန္းလာျပီး ကိုေအာင့္ကို အားေပးစကား ေျပာလာတယ္။ "မပူနဲ႔ အဆင္ေျပမွာပါ။ ငါတို႔ အခု ေငြသြင္းထားတယ္။ ေထာင္ကေတာ့ မက်ႏုိင္ေလာက္ဘူး။ အနဲဆံုးေတာ့ အာမခံနဲ႔ ရေအာင္ လုပ္လို႔ ရတယ္"။

ဒုတိယအဆင့္ ေပးလုိက္ရတာက ရွစ္ေသာင္း။

လမ္းျပေျမပံုလို ေနာက္အဆင့္ေတြ အမ်ားႀကီ။း ေစ်းညိွလို႔ မရရင္ေတာ့ဟု စိတ္ထဲေတြးမိေတာ့ ကိုေအာင့္ ေခါင္းေတြ ထူပူကုန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ တရားရံုးအတြင္း လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေခါင္းတကုတ္ ကုတ္နဲ႔ ေနလိုက္ရတာ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားတယ္။

မေန႔ကသာ သူ႔ဆရာအိမ္ကို မသြားျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီလို ျဖစ္လာမွာမဟုတ္္။ သူ က်ဴးလြန္မိတဲ့အျပစ္က အဲဒီေလာက္ထိ ျပင္းထန္ေရာ့သလား။ ကိုေအာင္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာေနတဲ့ ရန္ကုန္သား၊ ၿမိဳ႔နယ္ ကူးၿပီး အလည္သြားလိုက္တာ။ အခုေတာ့ နာၿပီ။ ကိုေအာင္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားသည္။ သူ႔ဘ၀မွာ တခါမွ မေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ေနရာ။ အခုေတာ့ သူ႔နာမည္၊ ဖခင္နာမည္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ေနရပ္လိပ္စာ ရဲစခန္းမွာ မွတ္တမ္း တင္ခံလိုက္ရၿပီ။ လူတေယာက္ရဲ့ လြတ္လပ္မႈ ဒီေလာက္ထိ ကင္းမဲ့ေနရတဲ့ ဥပေဒဆိုတာႀကီးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္နာသြားခဲ့သည္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္က်လို႔ေတာ့ မျဖစ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔ဆရာကို အပူကပ္ရေတာ့တာပဲ။

ဆရာခမ်ာမွာလည္း အိမ္ကို လာတဲ့ဧည့္သည္လည္း ဒုကၡေရာက္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အိမ္ရွင္အေနနဲ႔ အမႈ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ မေသးလွေသာ ေပးဆပ္မႈ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု ညေနေစာင္းေနၿပီ။ တကယ္လို႔မ်ား ေထာင္က်မယ္ဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ညက အခ်ဳပ္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ အကိုႀကီးမ်ား ေျပာျပလုိက္တဲ့ ေထာင္တြင္း ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ အခ်က္ကေလးေတြ ကိုေအာင္ ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။

ေသးနံ႔၊ ေခ်းနံ႔ တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ဒီအခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ေရမခ်ိဳးရဘဲ ေနရမယ္ဆိုရင္... ကိုေအာင္ ဆက္မေတြးရဲေတာ့။

"ညီေလး ေဆးလိပ္ေလး ဘာေလး မပါလာခဲ့ဘူးလားကြ" အသာငမ္းငမ္းနဲ႔ အကိုၾကီး တေယာက္ရဲ့ ညတံုးက ေမးသံကို ေကာင္းစြာ အမွတ္ရေနသည္။ ကုိေအာင္ သံတိုင္ၾကားထဲကေန တဖက္အခန္းက လူကုိ တလိပ္ ထုတ္ေပးလိုက္ကာ တျခားလူေတြကုိလည္း ေ၀ငွေပးခဲ့လိုက္သည္။ အျပင္မွာ တဗူး တေထာင့္တရာနဲ႔ ေနရာတုိင္းမွာ လြယ္လြယ္ရေနတဲ့ လန္ဒန္က ဒီထဲမွာ တလိပ္ထဲနဲ႔ တန္ဘိုးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ အေရးပါလွပါတယ္။

"ညီေလးတို႔က ဘာအမႈနဲ႔လည္း" တဖက္ခန္းက အကိုႀကီးက ေဆးလိပ္ဖြာရင္း ကုိေအာင့္ ကိုေမးသည္။ "က်ေနာ္တို႔ ဧည့္စာရင္းနဲ႔ ပါလာတာဗ်၊ ေထာင္က်မယ္ ထင္တာပဲဗ်ာ" ကုိေအာင္ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္။

"ေအး မင္းတို႔ အင္းစိန္ေရာက္ရင္ အေရးႀကီးဆံုးက ေကာ္ဖီမစ္ကြ၊ အင္းစိန္ပုိ႔ရင္ေတာ့ မင္းတို႔ ဘာမွ ယူသြားလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တေထာင္တန္ကို ဗိုက္ထဲမ်ိဳခ်သြား။ ဟိုေရာက္မွ ျပန္ထုတ္ေပါ့ကြာ။"

ကိုေအာင္တို႔တသိုက္ အ့ံၾသတသ ျပဳက်ကုန္သည္။ တေယာက္ျပီး တေယာက္ ေျပာစကားမ်ားက မေမ့ႏိုင္စရာ။

"မင္းတို႔ စ၀င္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ ပံုစံအေပးခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ အခန္႔မသင့္ရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဗ်င္းခံရမယ္။ ဂရုစိုက္ၾကေပါ့ကြာ"။

"မင္းတို႔ က်ရင္ ယမန္ႀကီးတပတ္ေပါ့။ ဟိုမွာ ယူနီေဖာင္းေတာ့ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ ပါသြားတာပဲ ၀တ္ရမွာ။ ေကၽြးမွာကေတာ့ တာလေဘာဟင္းေပါ့ကြာ။ စားဖူးတာေပါ့။ အလုပ္ကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးေလာက္ေတာ့ လုပ္ရမယ္ ထင္တယ္။ ငါတို႔ကေတာ့ ဒီအခ်ဳပ္ထဲမွာ ေနရတာ စိတ္ညစ္လွၿပီကြာ။ ေထာင္ကိုပဲ ျမန္ျမန္ပို႔ပါေစ ဆုေတာင္း ေနရေတာ့တာပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ မေန႔ညက တညလံုး ကုိေအာင္ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့။ မနက္မိုးလင္းေတာ့လည္း ဒီေန႔ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ ပ်က္ကုန္တာက တေၾကာင္း၊ ကုိယ့္အတြက္နဲ႔ တျခားသူေတြ စိတ္ညစ္ရတာက တေၾကာင္း အိပ္ခ်င္စိတ္က ေပ်ာက္ၿပီးရင္း ေပ်ာက္ေနသည္။ ကုိးနာရီထိုးေတာ့ တရားရံုးကို ကိုေအာင္တို႔အဖြဲ႔ လာခဲ့သည္။

ကိုေအာင္ ေတြးေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္မသိလိုက္၊ သူ႔ဆရာ ေဘးနားမွာ လာထိုင္ေတာ့မွ အေတြးစ ျပတ္သြားသည္။

"ဆရာ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ"

"ေအး ..အားလံုး အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ တရားသူႀကီးနဲ႔ ညိွဘို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္

"ေရွ႔ထြက္စာေရးကုိ သံုးပုလင္း ေပးလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ အာမခံအတြက္က ႏွစ္ပုလင္းခြဲရယ္ ဟိုနဲနဲ ဒီနဲနဲရယ္နဲ႔ အားလံုး ႏွစ္ပံုး ေတာ့ ျပဳတ္သြားၿပီ။ မတက္ႏုိင္ဘူးကြာ .. ကုန္ခ်င္လည္း ကုန္ပေစေတာ့။ ၿပီးေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမွာပဲ"။

ခဏေနေတာ့ ဆရာတေယာက္ ျပန္ထြက္သြားျပန္သည္။ ညေန ေလးနာရီက ထိုးေတာ့မယ္၊ တရားသူႀကီးနဲ႔ သြားေတြ႔ရအံုးမယ္တဲ့။

ဆရာျပန္လာေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပသြားၿပီဆိုတာ ကုိေအာင္သိလုိက္ရၿပီ။ ေနာက္ဆံုး တရားသူႀကီးကို ေကၽြးလုိက္ရတာက တပံုး …။

ညေနငါးနာရီထိုးေတာ့ တရားသူႀကီးေရွ႔မွာ အမိန္႔နာခံဘို႔ ကိုေအာင္တို႔ ေရာက္သြားခဲ့ေတာ့ တရားသူႀကီး ေမးလုိက္တဲ့ အျပစ္ရိွပါသလားဆိုတဲ့ အေမးကို စိတ္ထဲက မပါေပမယ့္ အျပစ္ရိွပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ရသည္။ ၿမိဳ႔ျပ ဧည့္ဥပေဒအရ ဒဏ္ေငြေဆာင္ေစဆိုတဲ့ အမိန္႔ေၾကာင့္ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ငါးဆယ္တန္ တရြက္ ဒဏ္ေငြ လက္ခံသူဆီမွာ ထုတ္ေပးလိုက္ရသည္။

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ရီပ်ဳိးေနၿပီ။ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ ေန႔တေန႔ကို ျဖတ္ခဲ့ရလို႔လား မသိ။ အိမ္နဲ႔ခြဲခြါခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားတယ္ဟု ကိုေအာင္ ထင္လိုက္မိသည္။