အရင္းရွင္ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တဲ့ သခင္စိုးနဲ႔သူ႔လူမ်ား

ပရင့္ထုတ္ရန္

                                                               (၁)

လြန္ခဲ့တဲ့ငါးလ တစ္ညေနခင္း။ ၃၉ လမ္း အထက္ငါးလႊာက ေမာကၡပညာေရး႐ံုးခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနစဥ္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အဖုိးႀကီးတစ္ဦး ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ေမးၿပီး တံခါးေခါက္ လာပါတယ္။
ေနာက္သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ပါတယ္။ ဦးေအာင္ေမာ္ပါတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသ၀မ္းသာသြားပါတယ္။ ဦးေအာင္ေမာ္ ဆုိတာ မုိးေ၀မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာလုပ္ခဲ႔သူပါ။ “ဓား” ၀တၳဳေရးတဲ႔ နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာႀကီး မင္းေဆြရဲ႕သားပါ။ ဆရာဦးေအာင္ေမာ္က ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေတြ႕ခ်င္ေနတယ္လု႔ိ ၾကားရတာ ၾကာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မဲေဆာက္နဲ႔ခ်င္းမိုင္ကို မသြားခင္လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းကပါ။ အခုျပန္ ေရာက္ေတာ႔လည္း ဆရာကပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကို တကူးတကလုိက္ရွာၿပီး တိုက္အထပ္ျမင္႔ေပၚ တက္ေမးၿပီး လာရွာတာပါ။

ေအာင္ေမာ္ဆိုတဲ႔နာမည္ကို ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲဲ႕“ဂ်က္လန္ဒန္သူ႔ဘ၀နဲ႔သူ႔စာေပ” စာအုပ္ အမွာစာေရး တဲ႔သူ လို႔ပဲ အရင္က ကၽြန္ေတာ္သိထားခဲ႔တာ။ ေနာက္ေတာ့ဆရာ ဦးေအာင္ေမာ္က ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အခ်စ္၀တၳဳေတြေရးတဲ့ စာေရးဆရာ ျမင္႔ေက်ာ္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သားျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ လာရွာတာပါ။

ဆရာဦးေအာင္ေမာ္က ကၽြန္ေတာ့္အေဖရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ လိုက္ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ သံလြင္ၿငိမ္းခ်မ္းစာေပက ဦးျမင္႔ႏိုင္၊ မိုးေကာင္းကင္ထုတ္ေ၀ေရးက ဦးစိုးေအာင္၊ ရႈမ၀ ဦးတင့္ေဇာ္၊ ေရွ႕ေနႀကီးဦးစိန္ေမာက္၊ တြံေတးက ကိုဘစိုးတင့္ စသည္တို႔ပါ။ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းသား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ တစ္ရက္အတူစုသြားၾကတယ္။ ဆရာေဇာ္ က်န္းမာေရး က်သြားတာ စိတ္မေကာင္းစရာ။ ဆရာေဇာ္ကိုယ္တိုုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တုတ္ေကာက္ ကိုင္ၿပီး ထြက္ေစာင့္ေနတာ အားနာစရာ။ ေနာက္က်ၿပီးမွ ရင္းႏွီးခြင္႔ရတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနာင္တရ စရာပါ။

ဦးေအာင္ေမာ္တို႔တစ္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ခင္မင္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းက စာေရးဆရာ ဆိုတာ ထက္ ႏိုင္ငံေရးသံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ နာမည္ရင္းက စိုးသိန္းျဖစ္ၿပီး၊ လူငယ္တပ္ဦးအတြင္းေရးမွဴး ရဲေဘာ္စိုးသိန္းလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဦးေအာင္ေမာ္နဲ႔ ေထာင္က်ဖက္ပါ။ တေလာက အေဖ့ရဲ႕ “ကိုကိုးကၽြန္းမွ ဇာတ္လမ္းမ်ား” စာအုပ္ေလး ျပန္ထြက္လုိ႔ သူ႔မိတ္ေဆြေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေဆာင္
ေပးလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ တိုတိုေျပာရင္ အေဖနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြေတြဟာ သခင္စိုးရဲ႕ တပည့္ေတြ၊ အလံနီေတြ၊ သူတုိ႔ဆရာႀကီးကို ေလးစားၾကသူေတြပါ။

                                                              (၂)

ဦးေအာင္ေမာ္နဲ႔ အၿမဲ တြဲသြားတြဲလာေနတဲ့ သံလြင္ၿငိမ္းခ်မ္းစာေပက ဦးျမင္႔ႏိုင္နဲ႔ပါ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးလာပါတယ္။ ဦးျမင္႔ႏိုင္က ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ခ်င္ရင္ျပန္ဖို႔ စာအုပ္ေတြေပးပါတယ္။ တစ္ေန႔ ဦးျမင္႔ႏိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးတဲ့ စာအုပ္ကေတာ့တကယ္ အံ့ၾသစရာ။ သခင္စုိးႀကီး အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္ စာမူ "The Resolution of Present Day Global Economic Crisis"  ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ။ လက္ႏွိပ္စက္မူ အဆင္႔ပဲရွိၿပီး စာအုပ္အျဖစ္ မျဖန္႔ရ
ေသးပါ။ သခင္စိုး ေနာက္ဆံုးျပဳစုတဲ့ မူရင္းက်မ္းသံုးတြဲရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္စာ တမ္းျဖစ္ၿပီး၊ legal ဆိုဒ္နဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၂၀၀
ေက်ာ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ို႐ိုေသေသ သိမ္းဆည္းဖို႔၊ ဘာ သာျပန္ခ်င္ရင္ျပန္ဖို႔ ဦးျမင့္ႏိုင္က မွာပါတယ္။

မျဖစ္မေနငါဘာသာျပန္မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္ကိုရင္၀ယ္ပိုက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါ သံုးမ်က္ႏွာထက္ ပိုတိုးမေပါက္ျဖစ္ေနလို႔ ျပန္ခ်ထားတယ္။ အားတဲ့အခါ ျပန္ဖတ္ၾကည့္တယ္၊ အင္း ေအးေအး
ေဆးေဆး အခ်ိန္ေပးဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးတယ္။ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မမီလိုက္တဲ့ သခင္စုိး ဆိုသူႀကီးကို လန္႔လာတယ္။ ဒီလူႀကီးေရးတဲ့ အဂၤလိပ္စာ ခက္လွခ်ည္ လား။ ၀ါက်ေတြကလည္း ကုလားေတြေရးတဲ့ အဂၤလိပ္စာလိုပဲ ရွည္လ်ားလိုက္တာ။ ဒါေတာင္ အႏွစ္ခ်ဳပ္ က်မ္းပဲ ရွိေသးတယ္။ တကယ့္က်မ္းရင္ သံုးတြဲ မဟုတ္ေသးဘူး။

သူ႔စာအုပ္ကိုင္ထားရင္း ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေရးတာကို သြားသတိရတယ္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က သူရဲ႕ The 1988 Uprising in Burma စာအုပ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ေရးတာေလး ေတြပါ,ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ သခင္စိုးကိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ကားလ္မက္စ္ရဲ႕ Capital ကို အေသခ်ာ အႏွံ႔အစပ္ဖတ္ဖူးတာဆိုလို႔ သူ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္လို႔ ေလးေလးစားစား ေရးထားတာ အမွတ္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ဦးေအာင္ေမာ္၊ ဦးျမင့္ႏိုင္တို႔ကို ခြင့္မေတာင္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြဆရာ ဦးေက်ာ္လွႈိင္ (ေက်ာ္သက္ဟန္) ကို ျပၾကည့္တယ္။ ဦးေက်ာ္လႈိင္က အဂၤလိပ္စာဆရာ၊ စာေရးဆရာနဲ႔ လက္၀ဲလုိလားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားပါ။ ဆရာက ေအး- တို႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ဘာသာျပန္ရေအာင္ကြာ။ ဒီစာအုပ္ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိသင့္ၿပီ။ ငါအရင္ ဖတ္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဦးေက်ာ္လႈိင္က လြယ္လြယ္မဟုတ္ဘူး၊ ဒီစာအုပ္ကို လုပ္ဖို႔အတြက္ခ်ည္း တို႔ေတြအခ်ိန္ ေလးငါးလေလာက္ေပးရမယ္လို႔ ေျပာပါ တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာတူတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ သီးသန္႔ အခ်ိန္ေလး လေလာက္ေပးဖုိ႔ မလြယ္လွတာမုိ႔ သက္ျပင္းခ် ၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဆရာဦးေက်ာ္လႈိင္ကို သခင္စိုးက်မ္းက PhD ေဒါက္တာဘြဲ႕စာတမ္းပဲလို႔ ေျပာမိတယ္။ ဆရာက “ဟာမကဘူး။ အ မ်ားႀကီးပိုတယ္။ အမ်ားႀကီးပိုတယ္” လို႔ ေရ ရြတ္ပါတယ္။ ေနာက္သူက ဒီ က်မ္းက တို႔လက္၀ဲေတြရဲ႕ လက္ရွိအက်ပ္အတည္းအတြက္ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ လမ္းျပႏိုင္ေကာင္းတယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။
ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခုန္ျပန္ေက်ာ္လႊား ဖတ္ၾကည့္တာေတာ့ သခင္စုိးက မက္စ္၊ အိန္ဂ်ယ္ရဲ႕ အကိုးအကားေတြနဲ႔ ျမန္မာ႔ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံ ေတြရဲ႕အမွားေတြ ကို သံုးသပ္ထားၿပီး၊ ျဖစ္သင့္ တဲ့လမ္းေၾကာင္းကို ခ်ျပထားပါတယ္။

                                                                  (၃)

ၿပီးခဲ့တဲ့သံုးပတ္ေလာက္က ဦးျမင္႔ႏိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး သူထုတ္တဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္ေဆာင္
ေပးခ်င္လို႔ဆိုၿပီး ခ်ိန္းပါတယ္။ ဦးေအာင္ေမာ္နဲ႔ သူထုိင္တတ္တဲ့ ၃၇ လမ္းေအာက္ ေရႊ၀ယ္ထြန္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ကို ကၽြန္ေတာ္ သြားပါတယ္။ ဆရာမုတ္သံု လက္ရာနဲ႔ စာအုပ္အနီေလး ေပးပါတယ္။ “ေမာင္၀င္းေမာင္သန္း” ဆိုသူေရးတဲ့ “ေက်ာင္းသား အေရးေတာ္ပံု ၁၉၅၃-၅၄” စာအုပ္ကို ျပန္ထုတ္တာပါ။ အမွာစာအသစ္က ၇၁ မ်က္ႏွာရွည္ၿပီး၊ အေသခ်ာဖတ္ဖို႔ ဦးေအာင္ေမာ္က မွာပါတယ္။

ဦး၀င္းေမာင္သန္းဆိုသူကလည္း သခင္စိုးရဲ႕တပည့္ရင္း၊ အသက္ ၈၀ ရွိၿပီး ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ မွာေနတယ္လို႔ ရွင္းျပ ပါတယ္။ ဦးကိုယုတို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေဖတို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြလို႔သိရတယ္။ ေနာက္ဦးျမင္႔ႏိုင္က ကၽြန္ေတာ္ဆီက သခင္စိုးရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္က်မ္းကိုလည္း ဦး၀င္းေမာင္သန္းဘာသာျပန္ၿပီးၿပီ မလုပ္နဲ႔ေတာ့လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆင္ေခါင္းေခြးမခ်ီႏိုင္တဲ့အလံုးႀကီး က်သြားပါတယ္။ ဦး၀င္းေမာင္သန္းဆိုသူဟာ မေခတဲ႔ လူ
ျဖစ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲေတြးေနမိပါတယ္။

အိမ္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ ခ်က္ခ်င္းပဲသူ႔ရဲ႕ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံု ၁၉၅၃-၅၄ စာအုပ္ကိုဖတ္လိုက္တယ္။ အမွာစာ ၇၁ မ်က္ႏွာမွာတင္ ဦး၀င္းေမာင္သန္းကို ေလးစားသြားတယ္။ သခင္စိုးမေသခင္ ဘာေတြလုပ္သြားတယ္။ သူေရးခဲ့ တဲ့က်မ္းက ဘာကိုဆိုလိုတယ္။ သခင္စိုးနဲ႔ ဦး၀င္းေမာင္သန္း ဆရာတပည့္ ႏွစ္ဦး ဘယ္လိုတြဲလုပ္ခဲ႔တယ္ ဆိုတာေတြ ျပန္ေရးထားပါတယ္။ ဦး၀င္ေမာင္သန္းအမွာ စာသစ္ရဲ႕ေခါင္းစဥ္က လည္း ထူးဆန္းတယ္။ “အရင္းရွင္ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္လိုက္တဲ့ အမွာသစ္” တဲ့။ ။

သခင္စိုးကို ဦးေန၀င္းအစိုးရက တရား၀င္လႊတ္ေၾကာင္း ေၾကညာျခင္းမရွိဘဲ အင္းစိန္ေထာင္ကေန လႊတ္ လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္သခင္စိုးရဲ႕ေရွ႕ေနဦးကိုယုကတစ္ဆင့္ ဦး၀င္းေမာင္သန္းကို ေခၚခိုင္းတယ္။ ဒါနဲ႔ သခင္စိုးနဲ႔ သူ႔တပည့္ ဦး၀င္းေမာင္သန္းတို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ လူခ်င္းစေတြ႕ၾကတယ္။ အရင္ကေတာ့ ယူဂ်ီ သေဘာနဲ႔ စာအဆက္သြယ္ေတြ ရွိၾကတယ္။ ေတြ႕တဲ့ေနရာက ေရၾကည္အိုင္ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး တပ္၀င္းထဲမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္ သခင္စိုးမွာ ေနစရာအိမ္မရွိေသးလို႔ ေရၾကည္အိုင္မွာပဲ ခဏေနရာခ်ထားေပးတာလို႔ ဦး၀င္းေမာင္သန္းက ဆိုပါတယ္။

ေတြ႕တဲ့အခါ သခင္စိုးက “ခင္ဗ်ား မျပန္နဲ႔ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ အလုပ္စလုပ္ၾကရေအာင္” လို႔ ကမ္းလွမ္းတယ္။ သခင္စိုး ကိုးကားေရးသားဖုိ႔ကို သက္ဆိုင္ရာက စာအုပ္ ၇၀၀ ေလာက္ ရွာေပးထားပါတယ္။ သခင္စိုးက အင္းစိန္ေထာင္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေနခဲ႔ရၿပီး၊ ဆယ္ႏွစ္လံုးလံုး အဂၤလိပ္ဘာသာေတြနဲ႔ စာေရးခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပါ ျပန္႔ေစဖို႔အတြက္ အဂၤလိပ္လိုေရးတာပါ။ သူေရးတဲ့စာေတြ အားလံုးရဲ႕ အႏွစ္သာရက အေၾကာင္းရာ ႏွစ္မ်ဳိးထဲပါ။

ပထမအေၾကာင္းက အရင္းရွင္စနစ္ကို မျဖတ္ေက်ာ္ဘဲ ထူေထာင္ၾကတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ဟာ “ပေဒသရာဇ္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္” သာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္၊ အာရပ္ဆိုရွယ္လစ္၊ အာရွ အာဖရိက ဆိုရွယ္လစ္၊
ေတာင္အေမရိက ဆိုရွယ္လစ္၊ အားလံုးေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေတြဟာ ပေဒသရာဇ္ ဆိုရွယ္လစ္ပါပဲတဲ့။ အဲဒီ ပေဒသရာဇ္ ဆုိရွယ္လစ္ကို လက္ေတြ႕အနီးဆံုး ထူေထာင္ျပေနသူကေတာ့ဗိုလ္ ေန၀င္းလို႔ သခင္စိုးက ေျပာပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ပေဒသရာဇ္ဆိုရွယ္လစ္ ဒိသာပါေမာကၡႀကီးလို႔ သခင္စိုးက ေနာက္ေျပာပါတယ္။

မက္စ္နဲ႔အိန္ဂ်ယ္တို႔က “အစြမ္းကုန္ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးတဲ့အရင္းစနစ္ကို ျဖတ္သန္းတည္ေဆာက္မွသာ လုပ္သူကို လုပ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ ျဖန္႔ေ၀ေပးႏိုင္မယ့္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္။ လုပ္သူကို လုပ္ႏိုင္သေလာက္
ျပန္မေပးႏိုင္တဲ့ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ဟာ အားလံုးၿပိဳလဲလိမ္႔မယ္”လို႔ သခင္စုိးက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဦးေန၀င္းေခတ္ဥပေဒတြင္း၀င္လာတဲ့ သခင္စုိးဟာ ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားေရးအရ ပေဒ သရာဇ္ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကို တသမတ္တည္းဆန္႔က်င္ေ၀ဖန္ၿပီး၊ အရင္းရွင္စနစ္ကို ျဖတ္သန္းၾကရမယ္ဆုိ ၿပီး ေဇာက္ခ် ေရးသားလာခဲ့တယ္။ အရင္းရွင္စနစ္မဟုတ္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို သြားရင္၊ တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ ပေဒသရာဇ္ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ဆိုးသာ အဖတ္တင္က်န္မယ္လို႔ သခင္စိုးက သံုးသပ္ပါတယ္။

ဒုတိယအေၾကာင္းက ကမၻာ႔ဒုတိယစီးပြားေရး အက်ပ္အတည္းႀကီး အေၾကာင္းပါ။ ၁၉၄၇ ေရနံသပိတ္ေၾကာင့္ ေရနံ
ေစ်းေတြ ခုန္တက္၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြ၊ အလုပ္လက္မဲ႔ႏႈန္း ျမင္႔တက္၊ လုပ္ငန္းေတြရပ္တန္႔ စတဲ႔အက်ပ္အတည္းကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္နာမည္ကိုက “ကမၻာ႔စီးပြားေရး အက်ပ္အတည္း ေျဖျဖတ္ေရးစံက်မ္း” လို႔ ျမန္မာျပန္ႏိုင္ပါတယ္။

ပေဒသရာဇ္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကေန မလႊဲမေသြ အရင္းရွင္ပါလီမန္ကို ျဖတ္ၾကရမွာက ရာဇ၀င္လမ္း ေၾကာင္းမွန္
ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့သခင္စိုးရဲ႕ မိတၳဴစာမူေတြကို တပည့္ဦး၀င္းေမာင္သန္းက တည္ၿမဲ ဖဆပလ ဥကၠ႒ႀကီး ဦးဗေဆြနဲ႔ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတုိ႔ ကို သြားေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးဗေဆြက “မင္းတို႔ဆရာႀကီး သခင္စိုး ႏိုင္ငံေရး လုပ္ဖို႔ သန္လ်င္ကေန ငါတို႔သြားေခၚခဲ့ၾကတာပါကြာ” လုိ႔ ေလးစားမႈနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း ကလည္း မင္းမႏိုင္တိုက္ခန္းမွာရွိေနတဲ့ သခင္စိုးဆီ မၾကာ ခဏ၀င္ထြက္ေနပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက “အလံနီေတြဟာ စြန္႔စရာရွိသိပ္စြန္႔၊ လမ္းေၾကာင္းသစ္ထြင္ စရာရွိ အႏၱရာယ္ၾကားကထြင္။ ၿပီးေတာ့သူတို႔က မေကာက္က်စ္တတ္ဘူး။ အလံနီေတြနဲ႔တြဲလုပ္စရာရွိရင္ က်ဴပ္လုပ္ႏိုင္တယ္” လို႔ ဦး၀င္ေမာင္းသန္းတို႔ကို ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဦးႏုဆီကိုေတာ့ သခင္စိုးကိုယ္တိုင္ သူ႔အယူဆနဲ႔ စာအုပ္ကို သြားရွင္းလင္းျပပါတယ္။ သခင္စိုး စာအုပ္ ထုတ္ေ၀ခြင္႔ မရတာကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဦးႏုကသခင္စိုးကုိ ျပန္ေျပာပါတယ္။

ဦးသိန္းေဖျမင့္ အိမ္ကုိလည္း သခင္စိုးနဲ႔ ဦး၀င္းေမာင္းသန္းတုိ႔ သြားၾကၿပီး၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္ဇနီး ေဒၚခင္ ၾကည္ၾကည္က
ေဖ်ာ္ရည္နဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ သခင္စိုးက “ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ထဲ ၁၀ ႏွစ္လံုးလံုး ကိုသိန္းေဖ ဘာလုပ္၊ ဘယ္သြား၊ ဘာေရးေနဆိုတာေတြ အမီလိုက္ ေလ့လာေနခဲ႔တယ္။ ေထာင္ကလြတ္ရင္ သူနဲ႔ တြဲၿပီး အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္မွာပါ။ သူဆံုးၿပီၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ညာဘက္လက္ ျပဳတ္ထြက္ သြားသလိုခံစားခဲ႔ရတယ္” လို႔ ေျပာရင္း သူေရးတဲ့ စာအုပ္ကိစၥရွင္းျပတယ္။

“ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုသန္းထြန္းတုိ႔က ေယဘုယ်မွန္ခဲ့ၾကၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္က ေယဘုယ် မွားခဲ့ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အမွားရဲ႕ဒဏ္ သူတုိ႔အခံခဲ့ၾကရဆံုးပါ။ ဒီသံုးေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ခ်င္ တယ္။ သူတို႔ မရွိၾကေတာ့လို႔ ဇနီးေတြကို ေတာင္းပန္ဖို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုကိုယ္တိုင္လာၿပီး ေဒၚခင္ၾကည္ ၾကည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္တာပါ”လို႔ သခင္စုိးက ၀မ္းပန္းတနည္းေျပာရင္း မ်က္လံုးေတြ မ်က္ရည္စ စို႔ေနတယ္။

ေဒၚခင္ၾကည္ၾကည္က အိေျႏၵဆည္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း “ဆရာႀကီး၊ ကၽြန္မျဖင့္ၾကားရတာ မယံုႏိုင္စရာပါ။ အခုသူသာ ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ ၀မ္းသာလိုက္မလဲ။ အေခ်ာင္သမားဆိုၿပီး ၀ိုင္းတုိက္လိုက္ၾကတာ ကိုိ သိန္းေဖ တစ္သက္လံုး ခံသြားခဲ့ရပါတယ္။ မေသခင္ ေဆာင္းပါးေရးခြင့္ေတြ ပိတ္ခံရ၊ ကၽြန္မတို႔ အႏွိမ္ခံ ခဲ့ၾကရလို႔ သူစိတ္ဆင္းရဲ
ေသသြားရတာပါ” လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။

သခင္စိုးေျပာတဲ့စကားေတြကို တပည့္ဦး၀င္ေမာင္သန္းက အျပန္လမ္းမွာ စဥ္းစားပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ သံုးဦးက
ေယဘုယ်မွန္ခဲ့ၿပီး သူကေယဘုယ်မွားခဲ့တယ္ဆိုတာ သခင္စိုးဘယ္အေၾကာင္းရာကို ရည္ညႊန္း တာလဲ။ ေယဘုယ် မွန္တယ္၊ ေယဘုယ် မွားတယ္ဆိုတာ ဘယ္အေၾကာင္းရာကို ျခြင္းခ်က္ထားတာလဲ။ ဦး၀င္းေမာင္သန္းက စဥ္းစားၿပီး သံုးသပ္ထားပါတယ္။

အတိအက်ဆိုရရင္ သခင္စိုးဟာ “တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရယူေရး၊ အရင္းရွင္ပါလီမန္စနစ္ ထူေထာင္ေရး” ဆိုတဲ့ အေရးေတာ္ႀကီး ႏွစ္ဆင့္အေပၚ အျမင္ေျပာင္းသြားတာပါ။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကိဳနဲ႔စစ္ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးတိုက္ေနခ်ိန္ ထိ သခင္စိုးဟာ လီနင္၊ စတာလင္၊ ေမာ္စီတံုးတို႔ ဖြင္႔ဆိုက်င္႔သံုးခဲ့တဲ့ မက္စ္၀ါဒ ကိုယူခဲ့တာပါ။ ရာဇ၀င္လမ္းေၾကာင္း မွားရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကို အသည္းအသန္ခံစား လာရခ်ိန္မွာ ေတာ့မက္စ္နဲ႔အိန္ဂ်ယ္တို႔ရဲ႕ မူရင္းမက္စ္၀ါဒကို လက္ခံ လာေတာ့တယ္။ မူရင္းမက္စ္၀ါဒမွာက ရာဇ၀င္ လႈပ္ရွားပံု အစဥ္သံုးရပ္ရယ္၊ အရင္းရွင္စနစ္ရဲ႕ အျပဳသေဘာရယ္တို႔ကို အေလးအနက္ တင္ျပထားတယ္ လို႔ဆုိပါတယ္။

အဲဒီ အျမင္ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ သခင္စိုးကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းနဲ႔ သိန္းေဖျမင္႔တို႔ အေပၚ သေဘာထားပါ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ဦးသိန္းေဖျမင့္နဲ႔ သခင္သန္းထြန္းတို႔ အဂၤလိပ္နဲ႔ ေစ့စပ္၊ လြတ္လပ္ေရးကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းနဲ႔ ရယူေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကို က်င့္သံုးတာကို “သပိတ္စံုသူပုန္ထ” လမ္းစဥ္ထူၿပီး သခင္စိုးက
ျပည္တြင္းစစ္မီးကို စတင္ေမႊးခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကုိ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ျပည္မထက္ေစာ တုိက္ခဲ့တယ္။ ဒီေနာက္မွ ဗကပက ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ေရး လမ္းစဥ္ေနာက္ လုိက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ သခင္စိုးကသူ႔အမွားေတြ သိလာတယ္။ ျမန္မာနဲ႔ ကမၻာ့တျခား ေခတ္ေနာက္က်တဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာပါ
ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ေခတ္ေဟာင္းႀကီး ျပန္၀င္ေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီးက ထုေထာင္းသင္ေပးလုိက္ လို႔သခင္စိုးမွာ အျမင္သစ္ သေဘာထားသစ္ေတြ ၀င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူက “လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဟာ ေအာင္ျမင္
ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီေအာင္ပြဲထက္ ရာဇ၀င္လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ေလွ်ာက္ႏုိင္ေရးက ပိုလို႔ အေရးႀကီးပါတယ္” လို႔ဆုိပါတယ္။

                                                                 (၄)

သခင္စိုးက ေယဘုယ်မွားတယ္လို႔ဆုိေတာ႔ ႁခြင္းခ်က္အျဖစ္ မွန္ခဲ႔တာလည္း ရွိပါတယ္။ ပထမႁခြင္းခ်က္က သခင္စိုးက ဂ်ပန္မေရာက္ခင္ကတည္းက “အင္းစိန္စစ္တမ္း”၊ “ျမင္းၿခံ စစ္တမ္း” တုိ႔နဲ႔ သေဘာထား ျဖန္႔ခ်ိ ၿပီး ႏိုင္ငံေရး
ေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆန္႔က်င္ခဲ႔တယ္။ ဒုတိယ ႁခြင္းခ်က္ကေတာ႔ တစ္ပါတီ၊ တစ္စစ္တပ္၊ တစ္ဦးတည္းေသာ ပုဂ္ၢိဳလ္တို႔ရဲ႕ အာဏာသိမ္းပြဲေတြကို သူက တစ္သမတ္တည္း ဆန္႔က်င္လာခဲ႔တယ္။ တတိယ ႁခြင္းခ်က္ကေတာ႔ ျမန္မာ႔ဆုိရွယ္လစ္၊ အာရပ္ဆုိရွယ္လစ္၊ တ႐ုတ္ဆိုဗီယက္ ဆုိရွယ္လစ္အားလံုးဟာ ပေဒသရာဇ္ ဆိုရွယ္လစ္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ယူဆလာၿပီး သေဘာတရားနဲ႔ ဆန္႔က်င္လာျခင္းပါ။

ေနာက္ သူက မက္စ္၀ါဒအျမင္ရဆိုရင္ အာဏာသိမ္းတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို အေပၚယံႏိုင္ငံေရးမွာ အေျဖရွာလို႔ မရဘူး။ အေျခခံစီးပြားေရးမွာရွာမွ အေျဖမွန္ရႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ေခတ္ေနာက္က် တိမ္ေကာလာ တဲ့ ေျမယာပေဒသရာဇ္ လူ႔ဆက္ဆံေရးေဟာင္းဟာ တစ္ေခါင္းေဆာင္၊ တစ္အုပ္စု၊ တစ္ပါတီ၊ တစ္စစ္တပ္ အာဏာ သိမ္းအသြင္နဲ႔ ေခတ္ေနာက္က် ေျမယာစိုက္ပ်ဳိးေရး လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ျပန္ေပၚေပါက္လာမွာ ဓမၼတာပဲလို႔ ေျပာ ပါတယ္။

အေရွ႕တိုင္းရာဇ၀င္ဟာ ႏွစ္ငါးေထာင္ေလာက္ ရပ္တန္႔ေနခဲ႔တယ္။ ကုန္ထုတ္နည္းနာနဲ႔ ကုန္လုပ္စြမ္းအားမွာ ဆန္းသစ္တီထြင္တာေတြ မရွိခဲ႔ဘူး။ အေရွ႕တိုင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ စီးပြားေရးဖြဲ႔စည္းပံုမွာ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕
ႏိုင္ငံေတာ္ေျမယာ ပစၥည္းသာရွိခဲ႔ၿပီး၊ ပုဂၢလိက လြတ္လပ္ခြင္႔ မရွိခဲ့ဘူး။ အေရွ႕တိုင္းမွာ ေသြးထြက္သံယို ပဋိပကၡေတြ သာရွိခဲ႔ၿပီး ရာဇ၀င္တက္လွမ္းေစမယ္႔ ေတာ္လွန္ေရးေတြ မျဖစ္ေပၚခဲ့ဘူး။ ဒီေတာ့အေရွ႕ တိုင္းလုိအပ္ခ်က္ဟာ ပုဂၢလိက ေျမယာပစၥည္းပိုင္ဆိုင္ခြင္႔သာ ျဖစ္တယ္လို႔ သခင္စိုးက ၾကည့္ျမင္ပါတယ္။

ေနာက္ သခင္စုိးနဲ႔ အလံနီေတြ ေျပာၾကတဲ့ ဥပမာတစ္ခု ရွိတယ္။ ဥေရာပႏိွပ္ကြပ္တဲ့ အႏၲရာယ္ကေန လြတ္ေျမာက္
ေအာင္ ကားလ္မတ္စ္က မိတ္ေဆြရင္း အိန္ဂ်ယ္ရွိရာ ၿဗိတိန္ကုိ ထြက္ေျပးခဲ႔ပါတယ္။ မတ္စ္က ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္ စာၾကည့္တုိက္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေလ႔လာၿပီး အရင္းက်မ္း ျပဳစုခဲ႔တယ္။ ၿဗိတိန္က ေနထိုုင္ ခြင္႔ေပး႐ုံမက မတ္စ္၀ါဒကိုပါ တိုးခ်ဲ႕ေဆာင္ရြက္ခြင္႔ ေပးထားတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ “ၿဗိတိသွ်ဓနရွင္စနစ္သာ မရွိရင္ မက္စ္၀ါဒကိုေတာင္ အေမြခံရမွာ မဟုတ္ဘူး” လို႔ ဆုိပါတယ္။

သခင္စိုးက ကြန္ျမဴနစ္ေၾကညာစာတမ္း၊ အရင္းက်မ္းအတြဲ (၃) ေျမငွားခ သေဘာတရား အခန္း၊ ျပင္သစ္ ျပည္တြင္း စစ္၊ တတိယ နပိုလီယံ အာဏာသိမ္းပြဲစတဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ကိုးကားၿပီး ေတာတြင္းမွာလည္း စာတမ္းႏွစ္ေစာင္
ေရးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ျမန္မာနဲ႔ ကမၻာမွာ အာဏာသိမ္းပြဲေတြ ဘာေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚရသလဲဆိုတာကို အဲဒီေဆာင္းပါး
ႏွစ္ေစာင္နဲ႔ ရွင္းျပခဲ႔တယ္။ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အရွက္၊ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာ တို႔ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ဥပေဒေဘာင္တြင္း ၀င္လာခဲ့တာ အဲဒီအျမင္သစ္ေတြကို တင္ျပဖုိ႔လို႔ ေျပာပါတယ္။

အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ေရရွည္ ျပည္တြင္းစစ္ကို တိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ဖဆပလ အစိုးရရဲ႕ အရင္းရွင္ ပါလီမန္စနစ္ ကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခဲ့တာ။ ခါးသီးနာၾကည္းစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

မဆလလမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရရဲ႕ ပေဒသရာဇ္ထံုးစဥ္လာကို အလံနီက ပေဒသရာဇ္ ထံုးစဥ္လာနဲ႔ပဲ ျပန္တိုက္ခဲ့တယ္။ မေအာင္ျမင္ဘဲ အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီ စစ္႐ႈံးပါတီဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။

ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ၾကည့္ရင္လည္း ၆၄ လမ္းစဥ္ကို ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။ စစ္ႏို္ုင္ေရး အာဏာသိမ္းေရးလမ္းစဥ္
ေတြပါ။ အာဏာနီ ထူေထာင္ဖို႔ ေန၀င္းေဒါက္တိုင္ေတြ ျဖဳတ္ပစ္ရမယ္ဆိုၿပီး ရပ္ရြာ လူႀကီးေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားကို
ေသဒဏ္ေပး ရွင္းခဲ့တယ္။ ပါတီတြင္း ေမာ္စီတံုး အေတြးအေခၚ တ႐ုတ္မဟာယဥ္ေက်းမႈ ပံုစံတူ ဘ၀ဟစ္တိုင္ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အထူးပါတီ၀င္သိမ္းပြဲေတြ စတင္ခဲ့တယ္။ ဒါေတြရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ အျဖစ္ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ပြဲေတြ လုပ္ခဲ့တယ္။ မဆလလမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ ပေဒသရာဇ္ ထံုးတမ္းစဥ္လာကို ဗကပ ကပိုၿပီး ၾကမ္းတမ္း ခက္တေရာ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္ထံုးစဥ္လာနဲ႔ ျပန္တိုက္ခဲ့တယ္။ အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ႐ႈံးနိမ့္မႈပါပဲ။

ဒါေၾကာင္႔ သခင္စိုးက ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ ေခတ္ေဟာင္းထံုးစဥ္လာကို အရင္းရွင္ထံုးစဥ္ လာသစ္နဲ႔သာ တုိက္လို႔ ရတယ္လို႔ အျမင္သစ္နဲ႔တင္ျပဖို႔ ႀကိဳးစားလာခဲ႔တယ္။ အာဏာရ လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ ပေဒသရာဇ္ ထံုးတမ္းစဥ္လာ
ေဟာင္းကို အရင္းရွင္ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ထံုးစဥ္လာသစ္နဲ႔သာ တုိက္ခိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆတယ္။ အလံနီဟာ စစ္႐ႈံးေပမယ့္ သေဘာတရားေရး လမ္းမွန္ေရာက္ဖို႔ ဒီက်မ္းေတြေရးခဲ႔တာ ျဖစ္ တယ္လို႔ ဦး၀င္းေမာင္သန္းက သူ႔အမွာစာမွာ ျပန္လည္ တင္ျပထားပါတယ္။

                                                                 (၅)

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ရက္ပိုင္းက ျပင္ဦးလြင္ကဆင္းလာတဲ႔ ဆရာဦး၀င္းေမာင္သန္းကို သမိုင္းလမ္းဆံုဘက္မွာ ဦးေအာင္ေမာ္၊ ဦးျမင္႔ႏိုင္၊ ႐ႈမ၀ ဦးတင့္ေဇာ္တို႔အုပ္စုနဲ႔ လိုက္ၿပီး သြားေတြ႕ပါတယ္။ အသက္ ၈၀ ဆိုေပမယ့္ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ က်န္းမာေရး အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ အေနအထိုင္ အေတာ္ဂ႐ုစိုက္ပံုပါ။ သူဘာသာ ျပန္ထားတဲ႔ သခင္စိုးရဲ႕ က်မ္းအႏွစ္ခ်ဳပ္ လက္ေရးမူေတြကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ဖို႔ မလြယ္တဲ့ဟာ ပါ။ စာအုပ္အျမန္ထုတ္သင္႔ေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္လိုပါ တြဲသင္႔ေၾကာင္း ၀ိုင္း၀န္းေျပာမိပါတယ္။ ေနာက္ က်မ္း ရင္း သံုးတြဲကိုလည္း အဂၤလိပ္လို ထုတ္သင္႔
ေၾကာင္း တိုက္တြန္းမိပါတယ္။ ေနာက္ ဦး၀င္းေမာင္သန္းက သခင္စိုးလုပ္ကိုင္ခဲ့ပံုေတြနဲ႔ အယူအဆ ေျပာင္းလဲခဲ့ပံုေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ရွင္းျပပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလံနီလည္းမဟုတ္၊ ကြန္ျမဴနစ္လည္း မဟုတ္ပါ။ အေဖရဲ႕ မိတ္ေဆြ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စာေပသမား
ေတြကို ေလးစားၾကည္ညိုမိျခင္းသာပါ။ အရင္းရွင္ပါလီမန္စနစ္ကို တုိက္ခဲ႔တာ မွားခဲ႔ေၾကာင္း ၀န္ခ်ေရးသားတဲ႔ သခင္စိုးနဲ႔ သူ႔လူေတြကို ေခတ္ဆိုးစနစ္ဆိုးထဲ ျဖတ္ေနရတဲ႔ လူငယ္ စာဖတ္သူ တစ္ ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သင္ခန္းစာအမ်ားႀကီး ယူေနမိတာပါ။

ေနာက္ သခင္စိုးရဲ႕ အရင္းရွင္ပါလီမန္ ထူေထာင္ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီးမွ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ သြားလို႔ရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ က လက္ရွိ ႏိုဘယ္ဆုရ စီးပြားေရးပညာရွင္ ဂ်ဳိးဇက္စတစ္ခ္လစ္တို႔ ေဆာ္ၾသခ်က္ေတြနဲ႔ တူေန သလားလို႔လည္း
ေတြးေနမိတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာ အေနာက္အရင္းရွင္စနစ္ အက်ပ္အတည္း ႀကံဳရၿပီး ေနာက္ ဆုိရွယ္လစ္ ဆန္ဆန္ေတြ ျပန္ေျပာလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သခင္စိုးရဲ႕ “ကမၻာ႔ စီးပြားေရး အက်ပ္ အတည္း ေျဖျဖတ္ေရး စံက်မ္း” မွာေျပာတဲ့ ဆုိရွယ္လစ္သြားဖို႔ အရင္းရွင္လမ္း အရင္ေလွ်ာက္ဆိုတာက စတစ္ခ္လစ္တုိ႔ရဲ႕ လက္ရွိအရင္းရွင္စနစ္ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းေရးနဲ႔ တူေနသလားလို႔။ အရင္းရွင္ စနစ္ ထူေထာင္ၿပီးတဲ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ အခု ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းသစ္ကို ေျပာလာတာမို႔ သခင္စုိးႀကီးကို တအံ့ တၾသ ျဖစ္ရပါတယ္။