www.padamyarfm.com
www.padamyarfm.com
http://goo.glhdUIvl
ဗုဒၶဟူး, ၁၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၉

Mizzima Burmese

Home > အာေဘာ္ႏွင့္အျမင္ > ေဆာင္းပါး > မန္းေခ်ာင္း လေရာင္မ်ားကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ရာ မန္းစက္ေတာ္ရာ ဘုရားပြဲေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိျခင္း

မန္းေခ်ာင္း လေရာင္မ်ားကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ရာ မန္းစက္ေတာ္ရာ ဘုရားပြဲေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိျခင္း

အီးေမးလ္ပုိ႔ရန္ ပရင့္ထုတ္ရန္ PDF ဖုိင္ရယူရန္

ေဆာင္းပါး

(က)
“နမၼဒါျမစ္ (မန္းေခ်ာင္း)” ကူးတံတားေပၚ ကားျဖတ္ကူးေတာ့ က်ေနာ္က ကားဆရာကို ခပ္ေျဖးေျဖးေမာင္းေပးပါရန္
ေတာင္းပန္စကားေျပာမိသြားသည္။ ကားဆရာက စိတ္ရွည္သည္။    အမူအယာ ထူးျခားေနသည့္ ခရီးသည္ တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရဟန္ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ က်ေနာ့္ကို တခ်က္ၾကည့္ရုံသာ ၾကည့္သည္။ ကားကို ခတ္ေျဖးေျဖးပင္
ေမာင္းေပးသည္။ က်ေနာ္က နမၼဒါျမစ္ (မန္းေခ်ာင္း) ကို ကားေပၚမွတဆင့္ လည္ျပန္ လိုက္ၾကည့္ရင္းက တံတားႏွင့္ေဝးလာခဲ့သည္။
Shwe-Za-Taw
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပါတ္ခန္႔က က်ေနာ့္ အင္တာနက္ ေဖ့ဘုတ္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္း
ေရးတင္ထားခဲ့သည္။ “မန္းေခ်ာင္းႏွင့္ မုန္းေခ်ာင္း လေရာင္မ်ားကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ရာ က်ေနာ္ ခရီးထြက္ရပါဦးမည္” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ယခု မန္းေခ်ာင္းေပၚ ကားျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ မၾကာခင္ မန္းေခ်ာင္းေရစပ္က ဆည္ေျမာင္း ထိန္းသိမ္းေရး မိသားစုတည္းခိုရိပ္သာဆီ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့မည္။ မန္းေခ်ာင္းေရကို ခ်ိဳးမည္။ မန္းေခ်ာင္း ဝန္းက်င္က ဘုရားပြဲေစ်းတန္းမ်ားၾကားတြင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္မည္။ ၿပီးေတာ့ မန္းေခ်ာင္းေပၚက လေရာင္မ်ားကို က်ေနာ္ ေမာ့ၾကည့္မည္။ က်ေနာ္ ေက်နပ္သြားရသည္။

ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ား ယံုၾကည္ထားၾကသည့္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေျခေတာ္ရာတည္ရွိရာ ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားသည္ မန္းေခ်ာင္းေဘးတြင္ ရွိသည္။ သည္ႏွစ္ေတာ့ ထိုေနရာတြင္ တပိုတြဲလဆန္း ၅ ရက္ေန႔မွ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔ အထိ ဘုရားပြဲေတာ္ရက္ သတ္မွတ္ထားသည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ဘုရားပြဲပိတ္ရန္ တစ္ပါတ္ပင္မက်န္ေတာ့သည့္အခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္ ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။  သို႔ေသာ္ သႀကၤန္ရက္ျဖစ္သည့္အျပင္ ပြဲေတာ္ရက္ ကုန္ဆံုးကာနီးအခ်ိန္ျဖစ္သည့္အတြက္ ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ား အဆမတန္မ်ားလာေနသည္ဟု သိရသည္။  

စက္ေတာ္ရာဘုရားမွာ မန္းေခ်ာင္းေဘးတြင္ တည္သျဖင့္ မန္းေရႊစက္ေတာ္ရာဘုရားဟု အမည္တြင္လာခဲ့သည္။ ဘုရားပြဲကိုလည္း မန္းေရႊစက္ေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္ဟု သံုးႏႈန္းခဲ့ၾကသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ မနီးမေဝးတြင္ မင္းဘူး၊ စကု၊ ပြင့္ျဖဴ၊ လယ္ကိုင္းၿမိဳ႕မ်ား ရွိသည္။ ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားႏွင့္ မင္းဘူးမွာ ၃၁ မိုင္ ၂ ဖါလံုကြာေဝးၿပီး မင္းဘူး စကုၾကား လမ္းဆံုမွသြားလ်င္ ၁၁ မိုင္ ၄ ဖါလံုခန္႔ရွိပါက ဘုရားကုန္းေတာ္ေျခရင္း မန္းေခ်ာင္းေဘးသို႔ ေရာက္မည္။

မန္းေခ်ာင္းတံတားေပၚ ေက်ာ္လာခဲ့စဥ္ ရဟန္းကဗ်ာဆရာ “ရွင္မဟာရဌသာရ”  ၏  “ေရႊစက္ေတာ္သြားေတာလား” ကဗ်ာထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ဆီ က်ေနာ့္အေတြးအာရုံမ်ားက ျဖန္႔က်က္ေနမိျပန္သည္။

“ေတာင္ရိုက္ကမ္းဆင္း၊ ကုန္းက်င္းေခ်ာင္းေျမာင္၊ ေျမာက္ေတာင္မိႈင္းေဝ၊ သစ္ပင္ေတြတြင္၊ ပင္ေျခက်င္းက်င္း၊ ပန္းအင္ၾကင္းလည္း၊ ရြက္ခ်င္းခိုက္ထိ၊ ေစါင္းႀကိဳးညွိသို႔၊ ႏွမိႏွေျမာ၊ လြမ္းဘြယ္ေမာစြ”…။

ကားလမ္းေဘး ဝဲယာႏွစ္ဘက္တြင္ က်ေနာ္ျမင္ေနရသည္က  သစ္ရြက္္ေျခာက္ တစ္ရြက္တစ္ေလသာ တပ္ဆင္ထားရွိသည့္ ကိုင္းေျခာက္သစ္ပင္မ်ား။ မြဲေသြ႕လ်က္ရွိသည့္ ၿခံဳပုတ္မ်ား။ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမား မရွိသည့္ ေတာင္ကတံုးမ်ား။ က်ေနာ္ သက္ျပင္းခ်မိသည္။

ရွိခဲ့ဖူးသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္အထိ။ မိဘမ်ားေျပာျပ။ ထိုစဥ္က ေရႊစက္ေတာ္သြားလမ္းခရီးမွာ တကယ့္ကို စိမ့္ႀကီးၿမိဳင္ႀကီး ေတာႀကီးဂႏိုင္လမ္း ျဖစ္သည္။ လွည္းျဖင့္သာ သြားလို႔ရသည္။ လမ္းတြင္ လြမ္းေမာဘြယ္လွည္း ိစခန္းႀကီးမ်ားက ၁၀ စခန္းထက္မနည္း။ မိဘမ်ားက ဆီမန္းမန္းသလိုေျပာျပေနသည့္ “ဆည္ေတာ္စခန္း” “ကန္ေဘာက္စခန္း” ဆိုသည့္အသံမ်ားက က်ေနာ့္နားထဲက မထြက္။

တခါတရံ ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကား လွ်ိဳႀကီးမ်ားထဲတြင္ အသြားႏွင့္အျပန္ လွည္းတန္းမ်ား ထိပ္တိုက္ဆံုၾကသည္။ လွ်ိဳတြင္းလမ္းျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကားလမ္း။ လွည္းတစ္စင္းထက္ ပိုၿပီးေမာင္းလို႔မရ။ ထိုအခါ ပါလာသမွ် ရိကၡာကိုခ်ကာ ႏွစ္ဘက္စလံုးက ခရီးသည္မ်ား ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကရသည္။ ရိကၡာအရင္ကုန္သည့္ ဘက္က လွည္းုျဖဳတ္ကာ လမ္းဖယ္ေပးရသည္။ လမ္းဖယ္မေပးရပဲ ခရီးဆက္ထြက္ခြင့္ရသည့္ ခရီးသည္လွည္းမ်ား ကလည္း ရိကၡာကုန္လို႔ လမ္းဖယ္ေပးလိုက္ရသည့္ ခရီးသည္လွည္းမ်ားေပၚ ရိကၡာမ်ား တင္ေပးကူညီလိုက္ၾက သည္။ ခိုက္ရန္ေဒါသ ျဖစ္ေလ့မရွိ။ ပိုမိုခ်စ္ခင္ ရင္းနီးသြားၾကသည္သာ။

အခုေတာ့ ပင္ေျခမြဲေလွာက္ ကုန္းေျခာက္ေျခာက္သာရွိေတာ့သည့္ ကားလမ္းေဘးဝဲယာကို က်ေနာ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ ရသည္။ ေနရာတခ်ိဳ႕တြင္မူ လမ္းေဘးဆိုင္းပုဒ္မ်ားကို ဖတ္ခဲ့ရ၏။ သဘာဝပန္းဝန္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းပါ။ ၿပီးေတာ့
ေဘးမဲ့ေတာဧရိယာ အစရွိသည့္ ဆိုင္းပုဒ္မ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ယင္းဆိုင္းပုဒ္မ်ားသည္ပင္ မြဲမြဲေျခာက္ေျခာက္ ခ်ိခ်ိနဲ႔နဲ႔။ သည္လိုအေနအထားဝန္းက်င္ကို ျဖတ္သန္းရသျဖင့္လည္း “ရွင္မဟာရဌသာရ”၏ “ေရႊစက္ေတာ္သြားေတာလားကဗ်ာ”ကို စိတ္ကူးႏွင့္ရြတ္ ဆိုရသည္မွာပင္ က်ေနာ့္မွာ အားမရွိလွ။

က်ေနာ္စီးလာသည့္ ခရီးသည္တင္ကားက မုန္းေခ်ာင္းကူးတံတားကိုျဖတ္ၿပီးမွ ဘုရားေတာင္ေတာ္ေျခရင္း ပြဲေစ်းခင္းႏွင့္မနီးမေဝးတြင္ ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း က်ေနာ့္စိတ္က မန္းေခ်ာင္းေရကိုသာ
ေပးၿပီး ေရခ်ိဳးခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ တည္းခိုရမည့္ “ဆည္ေျမာင္းထိန္းသိမ္းေရးမိသားစုတည္းခိုခန္း”ကို ရွာရဦးမည္ျဖစ္သည္။ မင္းဘူးၿမိဳ႕မွ မထြက္လာခင္ အမတစ္ဝမ္းကြဲေတာ္သူက စာတစ္ေစါင္ေရးေပးလိုက္သည္။ ယင္းတည္းခိုခန္းတာဝန္ခံ “ဦးဝင္း”ထံ စာကိုအပ္ရမည္။ ၂ ညတာတည္းခိုခြင့္ ေတာင္းရမည္။ ေနရာထိုင္ခင္း
ျပင္ရမည္။ ဓါတ္မီးတစ္လက္ႏွင့္ဆပ္ျပာတစ္ခဲ ဝယ္ရမည္။ ၿပီးေတာ့မွ မန္းေခ်ာင္းေရတြင္ စိမ္ႏိုင္ေတာ့မည္။

အခန္းနံပါတ္ ၂ ။ ထရံကာ ဝါးၾကမ္းခင္း တည္းခိုခန္းကေလး။ ဆယ္ေပပါတ္လည္ဝန္းက်င္ အက်ယ္။ ေဘးအခန္းက စကားေျပာသံမ်ား၊ ကက္ဆက္သီခ်င္းသံမ်ား။ မန္းေခ်ာင္းထဲက ေရခ်ိဳးသူမ်ားရဲ့ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုသံမ်ား၊ တည္းခိုခန္းၾကား လူသြားလမ္းေပၚက ေျခသံမ်ား။ “ေရေႏြးရမယ္ အေၾကာ္စံုရမယ္”ဟု မနီးမေဝးကလည္းေကာင္း အခန္းေဘးကလည္းေကာင္း ဆက္တိုက္ၾကားေနရသည့္အသံမ်ားမွာ နားထဲတြင္ ျပားေတြ စီစီညံေအာင္
ေအာ္ဟစ္ေနသလို ၾကားေနရသည္။ ပါလာသည့္ ေၾကာပိုးအိပ္ကိုခ်ကာ ေနရာထိုင္ခင္း ျပင္ၿပီးေသာအခါ
ေနေရာင္ျခည္မွာ သိသိသာသာ က်သြားၿပီျဖစ္ေလသည္။

(ခ)
မန္းေခ်ာင္းေရတြင္ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္နီးပါးစိမ္လိုက္သျဖင့္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားသည္။ ေန႔လည္ပိုင္း မင္းဘူးၿမိဳ႕မွအထြက္ကတည္းက အပူဒဏ္ကို ေၾကာေကာ့ေအာင္ ခံလာခဲ့ရသည္။ အခုေတာ့ ေတာရိပ္
ေတာင္ရိပ္လည္း ျဖစ္ျပန္ မန္းေခ်ာင္းေရကိုလည္း စိမ္လုိက္ရသျဖင့္ ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားသည္။ တစ္ကုိယ္လံုး အေၾကာအခ်ဥ္မ်ား ေျပကာ ခြန္အားမ်ား သိသိသာသာ တိုးလာသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ထိုအခါ မန္းေခ်ာင္းေရကို ေနပူစပ္ခါးမေရွာင္ခ်ိဳးသည့္တုိင္ အပူရွပ္ျခင္းမရွိတတ္၊ မန္းေခ်ာင္းေရတစ္ခါခ်ိဳးၿပီးလ်င္
ေနာင္ႏွစ္တြင္လည္း ျပန္လာၿပီးခ်ိဳးခ်င္သည့္စိတ္မ်ား ရွိေနတတ္သည္ဟု ေရာက္ဖူးသူမ်ား ေျပာေနၾကျခင္းမွာ အမွန္ပဲကိုးဟု ေတြးမိသည္။

တည္းခိုခန္းကေလးကို ေသာ့ခတ္ပိတ္သည္။ ဖူဂ်ီ ကင္မရာေလးလြယ္သည္။  ေစ်းဆုိင္တန္းထဲ ဆင္းလာခဲ့သည္။ ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးသည္အထိ မည္သည့္ဆိုင္တြင္ ထိုင္ရမည္ကို ေရြးခ်ယ္လို႔ မရေအာင္
ျဖစ္ေနေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ကာ နီးစပ္ရာ ခတ္သန္႔သန္႔ျပင္ဆင္ခင္းက်င္းထားသည့္ဆိုင္တြင္ ဝင္ထိုင္သည္။ ထမင္းသုပ္တစ္ပြဲ မွာသည္။

ထမင္းသုပ္က စားလို႔မေကာင္း။ တခါတရံ သဲတက်ိက်ိပင္ ဝါးမိသလို ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အားနာပါးနာ အနည္းငယ္သာ စားကာ ထမင္းဆိုင္မွ ျပန္ထခဲ့သည္။ တျခား လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္မ်ားဘက္ လွည့္လိုက္သည္။ တည္းခိုခန္းမ်ားေရွ႕ တန္းစီၿပီးရပ္ထားေသာ ကားတန္းေဘးတြင္ ဆိုင္းထမ္းခ်ၿပီး ေရာင္းေနေသာ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္၊ အသုပ္ဆိုင္ေလးမ်ား ရွိသည္။ ေစ်းဆိုင္တစ္ခုေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ၾကာဆန္ဟင္းခါး ေရာင္းသည္ကိုေတြ႕သည္။ ရာသီဥတုကျပင္းထန္ ခရီးကပမ္းသျဖင့္ ၾကာဆန္ဟင္းခါးကုိပဲ ညစာအျဖစ္ မွီဝဲၿပီး အိပ္ယာဝင္ေတာ့မည္ဟု စဥ္းစားသည္။

ၾကာဆန္ဟင္းခါးကမူ ပါးစပ္တည့္သည္။ ထမင္းသုပ္ကို စိတ္ပ်က္ခဲ့ရသည့္တုိင္ ၾကာဆန္ဟင္းခါးက အေတာ့ကို အဆင္ေျပေနျပန္သည္။ ၾကာဆန္ဟင္းခါး ေသာက္ၿပီးေနာက္ ဆိုင္ေဘးက ခုံပုေလးတြင္ ခဏတျဖဳတ္ ထိုင္ေနလိုက္ သည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ မိမိ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ အစီစဥ္မ်ားကို စဥ္းစားသည္။ ထိုသို႔စဥ္းစားရင္းက ပခံုးထမ္း
ေစ်းဆုိင္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ စကားစျမည္ အနည္းငယ္ေျပာျဖစ္သြားသည္။ သည္လိုဆိုေတာ့လည္း  ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားပြဲႏွင့္
ပတ္သက္သည့္ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ကို အလိုအေလ်ာက္ စုေစါင္းမိသလို ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

မန္းေရႊစက္ေတာ္ဘုရားပြဲတြင္ ေစ်းလာေရာင္းၾကသူမ်ားမွာ နယ္ခံေစ်းသည္ကနည္းၿပီး အျခားအနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကသူမ်ားက အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ယခု က်ေနာ္ ထိုင္ေနသည့္ ဆိုင္က ဆိုင္ပိုင္ရွင္ေစ်းသည္မွာ မေကြးၿမိဳ႕
ႏွင့္ ေတာင္တြင္းႀကီးၾကား ရြာတစ္ရြာမွ ျဖစ္သည္။ မိသားစု ေလးေယာက္ျဖစ္သည္။ ဘုရားပြဲမစတင္ခင္ ရက္မ်ားက တည္းက ေရာက္လာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ပထမ ဘုရားပြဲေဂါပကအဖြဲ႔တြင္ လူေနအခန္းအတြက္ ေျမေနရာဝယ္ရ သည္။ ကိုယ့္ဖါသာကိုယ္ တဲထိုးေနရသည္။ ေရဖိုးမီးဖိုး ကိုယ့္ဖါသာ တာဝန္ယူရသည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲေၾကး၊ သစ္ေတာဌါနေၾကး၊ စည္ပင္ေၾကး၊ မီးသတ္ေၾကး ေပးရသည္။ တခ်ိဳ႕ဌါနမ်ားက ညိွလို႔ရသည္။ တခ်ိဳ႕ လံုးဝမရ။
ေဂါပကအဖြဲ႔သို႔ ေပးသြင္းရသည့္ ေငြ ၂ ေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္အျပင္ ဆန္တစ္အိပ္ႏွင့္ ဆီ သံုးပိႆာမွာ ထံုးစံလို ျဖစ္လာသည္။

သူတို႔မိသားစုက ကိုယ္စီကိုငွ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ သားျဖစ္သူ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္က ကားေရေဆးသည္။ အသက္ ၁၁ အရြယ္သမီးေလးက ဆိုင္အလုပ္ကူသည္။ မိန္းမက တဲမွာပင္ေနကာ လိုအပ္တာမ်ား ျပင္ဆင္ေပးသည္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္သူက အသင့္စီမံၿပီးျဖစ္သည့္ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ၾကာဇံဟင္းခါး၊ လဘက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္၊
ေလွ်ာက္သီးသုပ္ပစၥည္းမ်ားကိုု ပခုံးႏွင့္ထမ္းကာ ေနရာအမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီးမွ ေစ်းေရာင္းသည္။ ေန႔စဥ္ အနည္းဆံုး ၂ ေသာင္းေက်ာ္ေရာင္းရသည္။ ၆ ေသာင္းဖိုးအထိ ေရာင္းရသည္မ်ားပင္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားပြဲခင္းအတြင္း ပခုံးထမ္းေစ်းလိုက္ေရာင္းသူ အေရအတြက္ ၂၀ ေက်ာ္ရွိသည္။  အခုေတာ့ သႀကၤန္ၿပီးလ်င္ ဘုရားပြဲလည္း ၿပီးေတာ့မည္။ ေငြေၾကးအနည္းငယ္ေတာ့ စုေဆာင္းမိခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။

လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္ေလးဆီမွ ထျပန္လာခဲ့ေတာ့ ည ဆယ္နာရီပင္ ထိုးၿပီ။ တည္းခိုခန္းထဲ ဝင္လိုက္ေတာ့
ေဘးခ်င္းကပ္ အခန္းထဲက ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ားသည္လည္း မအိပ္ႏိုင္ၾကေသး။ စကားေျပာသံမ်ားဆူညံလ်က္ ရွိေနေသးသည္။ က်ေနာ္တို႔တည္းခိုခန္းႏွင့္ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းမွ်ေလာက္သာေဝးသည့္ မန္းေခ်ာင္းထဲက
ေရခ်ိဳးေနၾကသူမ်ားရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံမ်ားကို အတိုင္းသား ၾကားေနရေသးသည္။

ပါလာသည့္ လက္ဆြဲအိပ္ေပၚေခါင္းတင္ရင္း၊ ဖ်ာၾကမ္းတစ္ခ်ပ္သာခင္းထားသည့္ ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚ ေၾကာဆန္႔ရင္း
ေဘးခ်င္းကပ္အခန္းက  အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုေနသည့္ ခရီးသည္အမ်ိဳးသမီးႀကီႏွစ္ေယာက္ရဲ့စကားသံမ်ားကို ၾကားေတာ့ က်ေနာ့္မွာ တစ္ဦးတည္း ႀကိတ္ၿပီးၿပံဳးရသည္။

“ ညီးကိုက ႏံုပါတယ္ေအ၊ ငါက ႏွစ္ႏွစ္ ကို အပိုင္ထိုးတာ့မယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီၾကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးဆီမွာ ထပ္ၿပီး ဂဏန္းအပ္ျဖစ္ေအာင္ အပ္လိုက္ရေသးတယ္၊ နင္ အခု အထက္စက္ေတာ္ရာေရာက္တာေတာင္ နင့္ဂဏန္းကို မအပ္ခဲ့ရေသးဘူးေပါ့ ဟုတ္လား၊ ေအး အခုေတာ့ မမွီေတာ့ဘူး၊ မနက္ျဖန္ ငါေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ ကို အပိုင္ကစားမယ္ ဒါပဲ” ထို႔ေနာက္ တေနရာရာသို႔ တယ္လီဖံုးႏွင့္လွမ္းၿပီး မနက္ျဖန္အတြက္ ၂ လံုးထီ ထိုးေနၾကသည္။ က်ေနာ့္နားထဲတြင္ မၾကားတခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ ခရီးကပမ္း အပူဒဏ္ကိုလည္း တေန႔လံုးခံခဲ့ရသျဖင့္  က်ေနာ့္ခႏၱာကိုယ္မွာ
ေတာင့္တင္းနာက်င္လ်က္ရွိသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အိပ္ေပ်ာ္သြားရသည္။

(ဂ)
မနက္ ေလးနာေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ အိပ္ယာက က်ေနာ္ ႏိုးသည္။ ကမန္းကတန္း မ်က္ႏွာသစ္ကာ ေတာင္ေပၚတက္ရန္
ျပင္ဆင္သည္။ အထက္စက္ေတာ္ရာသို႔တက္ကာ ေနထြက္သည့္အခ်ိန္ ဓါတ္ပံုရုိက္ယူရမည္ျဖစ္သည္။

ေတာင္ေျခကိုေရာက္ေတာ့ ေတာင္ေပၚအထိ တက္မည့္ကားက လူျပည့္လုနီးပါးျဖစ္ေနသည္ႏွင့္ ေစာင့္မေနရပဲ
ေတာင္ေပၚတက္လာခဲ့သည္။ နံနက္ ငါးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးသျဖင့္ ကားျပင္ပတြင္ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း။ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုမျမင္ရ။ မေန႔ညေနပိုင္း ကားဆိပ္မွတဆင့္ အထက္စက္ေတာ္ရာကို ေမာ့ၾကည့္ရင္းက “ဒီေတာင္ေပၚ ကားႏွင့္တက္လ်င္ မတ္ေစါက္လြန္းသည္”ဟု ထင္ထားခဲ့သျဖင့္ အခုလို ကားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္တက္ခြင့္ႀကံဳသည့္အခါ စိုးရိမ္စိတ္က ျဖစ္ေနေသးသည္။ ကားဆရာကမူ ကားကို သီခ်င္းတေအးေအးႏွင့္ပင္ က်င္လည္စြာေမာင္းေနေသး။

ေတာင္ထိပ္ကုိ ငါးမိနစ္မွ်ေလာက္ႏွင့္ပင္ ေရာက္သည္။ ဘုရားယင္ျပင္ေတာ္ေပၚတြင္ ေစ်းသည္အမ်ားစုသည္ အိပ္ယာက မႏိုးၾကေသး။ ပန္းသည္ႏွင့္ အရုဏ္ဆြမ္းကပ္ ေရာင္းသည့္ေစ်းသည္ တစ္ေယာက္တေလက က်ေနာ္တို႔အနားေရာက္လာကာ ေစ်းေရာင္းသည္။ က်ေနာ္က ေတာင္ထိပ္ေရာက္သည္အထိ ဆက္မတက္ေတာ့ပဲ အလင္းေရာင္ျပျပျမင္ရၿပီျဖစ္သျဖင့္ ေနထြက္သည္ကို သည္ ဘုရားယင္ျပင္ေဘးေနရာကပင္ ေစာင့္ၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ ဆံုးျဖတ္သည္။ သည္ၾကားထဲ အေရွ႕အေနာက္ေတာင္ေျမာက္ မေဝခြဲတတ္သျဖင့္ ပန္းသည္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို လိုက္ေမးရေသးသည္။

ေနထြက္လာေတာ့ ဘုရားယင္ျပင္ေတာ္အစြန္းမွတဆင့္ ေတာင္ေအာက္ကို ဓါတ္ပံုရိုက္သည္။ ဆန္းသစ္ၾကည္ႏူးဖြယ္
ေတာင္ေျခဝန္းက်င္ ပြဲေစ်းခင္းႀကီးမွာ ၾကည့္မဝႏို္င္ေအာင္ပင္။ ဘုရားဖူးမ်ား ရုတ္တရက္ မ်ားလာသည္။ ေစ်းသည္
မ်ား ေစ်းေရာင္းသည့္အသံမ်ား ဆူညံလာသည္။ ေၾကးစည္ထုသံ၊ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ၊ ဓါတ္စက္ႏွင့္ ဆုေတာင္း
ေမတၱာပို႔သံမ်ားျဖင့္ ဘုရားယင္ျပင္ေတာ္တစ္ခုလံုး ရုတ္ခ်ည္း စည္ကားဆူညံလာေတာ့သည္။

က်ေနာ္ ဝယ္လိုက္သည့္ ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားသမိုင္းစာအုပ္တြင္ မန္းေရႊစက္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သမိုင္း အခ်က္အလက္မ်ားမွာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ျပည့္ေနသည္။ ေဂါဓမၼဗုဒၶ ဝါေတာ္ ၂၀ ျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ သာဝတိၳျပည္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံ မင္းဘူးႏွင့္စကုနယ္သို႔ ၾကြခ်ီေရာက္ရွိၿပီး ေႏွာင္းလူမ်ား အထြတ္အျမတ္ထား ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ဖို႔ရာ ေျခေတာ္ရာႏွစ္ဆူကို ယခုဘုရားကုန္းေတာ္ေအာက္ေျခႏွင့္ အထက္ကုန္းထိပ္တြင္ နင္းခ်မွတ္သား ထားရစ္ေတာ္မူခဲ့သည္ဟု ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားက ယံုၾကည္ခဲ့ၾကသည္။  

ဤေျခေတာ္ရာႏွစ္ဆူရွိရာေဒသကို ေကာဇာသကၠရာစ္ ၁၆၄၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ပုဂံ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီး
ေတြ႔ရွိေတာ္မူသည္မွစကာ ဘုရားေစတီ ေက်ာင္းကန္မ်ား ေဆာက္လုပ္ကိုးကြယ္ခဲ့ရာမွ ယခုကဲ့သို႔ ဘုရားဖူးမ်ား အထူးစည္ကားခဲ့သည့္ေဒသ ျဖစ္လာခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။ ေနာင္အခါ ေျခေတာ္ရာဖူးလာသူ ဘုရားဖူးလာသူ မ်ားျပားလွသျဖင့္ ဘုရားပြဲေတာ္ရက္သတ္မွတ္ကာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဘုရားပြဲေတာ္မ်ား က်င္းပလာခဲ့ၾက၏။ စတင္ သတ္မွတ္စဥ္အခ်ိန္က တေပါင္းလျပည့္ေန႔မွ လျပည့္ေက်ာ္ ၇ ရက္ေန႔အထိ တစ္ပါတ္သတ္မွတ္က်င္းပခဲ့ရာမွ ယခုအခါ တစ္လေက်ာ္ဝန္းက်င္အထိ သတ္မွတ္က်င္းပလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

က်ေနာ္က ဘုရားသမိုင္းစာအုပ္ဆိုင္မွ စာအုပ္တစ္အုပ္ဝယ္သည္။ အိမ္သူ မေဒဝီအတြက္ ေျခေတာ္ရာပံု ရိုက္ႏိွပ္ထားသည့္ ဘုရားေက်ာင္းတက္ တံဘက္တစ္ထည္ကို ဝယ္သည္။

က်ေနာ္ ဝယ္ခဲ့သည့္ ဘုရားသမိုင္းစာအုပ္တြင္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ဆန္းက်ယ္သည့္ ရိုးရာသမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားျဖင့္
ျပည့္ေနသည္။ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားလည္း ပါပါသည္။ တခ်ိဳ႕သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားမွာ ဒႏၱာရီဆန္လြန္းေနသည္ဟု ထင္မိသည္။

ပြဲေတာ္ေစ်းခင္းအတြင္း အထည္ဆိုင္ႀကီးမ်ား တန္းစီေနသည္။ ပစၥည္းမ်ိဳးစံုေရာင္းသည့္ဆိုင္မ်ား၊ စားေသာက္ ဆိုင္မ်ား၊ ေစ်းသည္မ်ားမွာ ဆိုင္ေရွ႕ လမ္းေပၚအထိတက္ကာ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေအာ္ဟစ္ေခၚငင္ကာ ေရာင္းခ်ေနၾက သည္။ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ေစ်းဆိုင္မ်ားလည္း ရွိသည္။ ဥပမာ… ေဒသထြက္ကုန္မ်ားျဖစ္သည့္ သနပ္ခါးဆိုင္ မ်ား၊ ျမႇစ္ေျခာက္မ်ိဳးစံု၊ အာလူးေျခာက္ မိႈေျခာက္ႏွင့္ထန္းလ်က္ခဲအမ်ိဳးမိ်ဳးဆိုင္မ်ားကို က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားသည္။ တေနရာတြင္မူ ျမင္ဖူးသလိုရွိသည့္ အညိဳေရာင္ သစ္ဥသစ္ဖုမ်ား ေရာင္းေနသည့္ဆိုင္ေဘးတြင္ က်ေနာ္ သြားရပ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေပါသ္း ၄၀ နီးပါး မျမင္မေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ဝက္ေျမစာဥႀကီးမ်ားကို ေတာင္းအျပည့္ထည့္ထား သည္ကို ေတြ႔သည္။ က်ေနာ္ အံ့ၾသဝမ္းသာသြားရသည္။

ဘုရားပြဲေတာ္ပြဲေစ်းႀကီးအတြင္း ေစ်းဆိုင္ခန္းေပါင္း ေထာင္ခ်ီၿပီး ရွိႏိုင္သည္။ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးေစ်းသယ္မ်ား၏
ေအာ္ဟစ္ေရာင္းခ်ေနသည့္အသံမ်ားမွာလည္း တရံမျပတ္ ေနရာအမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ ၾကားေနေတြ႔ေနရသည္။ တည္းခိုခန္း မ်ားၾကား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ားၾကား၊ ကားဆိပ္ႏွင့္ ေနရာအႏွံ႔ ပဲျပဳပ္၊ ဆီထမင္း၊ အေၾကာ္စံု၊ ဟင္းမ်ိဳးစံု ေအာ္ဟစ္သြားလာ
ေရာင္းခ်ေနၾကသည္။ ယုတ္စြအဆံုး နံနက္ ေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္ အရုဏ္ဆြမ္းခံၾကြသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား လမ္းေလွ်ာက္လာေနစဥ္ ထိုရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ေရွ႕မွ ေနာက္မွ ေဘးမွ ေစ်းသည္မ်ား အေျပးအလႊား လိုက္ပါလာ
ၾကသည္။ အရုဏ္ဆြမ္း တစ္ပုဂံစာ ေစ်းလိုက္ေရာင္းၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္မွာ ကားႀကိဳကားၾကား လူေတြၾကား ဆိုင္ေတြၾကားမွာ ရုတ္တရက္ ျဖတ္တက္လိုက္သည့္ ေခါင္းရြက္ဗ်တ္ထိုး ေစ်းသည္မ်ားႏွင့္ တခါတေလ လူခ်င္း ဝင္တိုက္လုမတတ္ ရွိခဲ့ရသည္။

က်ေနာ္ ေရာက္ေနသည့္အခိုက္ ရွင္ျပဳအလွဴပြဲလွည့္သည္ႏွင့္လည္းႀကံဳသည္။ ရွင္ေလာင္းတစ္ပါးႏွစ္ပါးေလာက္ ဓါတ္ပံုရုိက္သည္။ မနက္ေစါေစါ အရုဏ္ဆြမ္းေလာင္းစဥ္ကလည္း ရဟန္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဓါတ္ပံုရုိက္ယူႏိုင္ခဲ့ေသးသည္။ ပိုၿပီး တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕မွ ဆင္က အဖြဲ႔ လွည့္လည္လာသည္ႏွင့္လည္း ႀကံဳလိုက္ရေသးသည္။ ဆင္ကေနပံုကို ဓါတ္ပံုရိုက္ရျပန္သည္။

ေနေစါင္းလာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ေယာက်ၤားအႏွိပ္သည္မ်ား လမ္းေပၚေရာက္လာၾကသည္။ အေၾကာေျဖဆရာ…. ဟူသည့္ ဆိုင္းပုဒ္ကေလးမ်ားကုိယ္စီကိုင္ကာ တေနရာၿပီးတေနရာ လမ္းေလွ်ာက္ကာ ေဖါက္သယ္ရွာၾကသည္။ ပြဲေတာ္အတြင္း ေစ်းသည္မ်ားနည္းတူ အႏိွပ္သည္မ်ား ဓါတ္ပံုဆရာမ်ားသည္လည္း ေဂါပကအဖြဲ႔တြင္ မွတ္ပံု တင္ၾကရသည္။ အခြန္ေဆာင္ၿပီးမွ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ ေဂါပကအဖြဲ႔ရုံးႏွင့္ နီးသည့္ လဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ က်ေနာ္ ထိုင္ေနစဥ္ ေဂါပကအဖြဲ႔ လက္ခံရရွိထားသည့္ လွဴဒါန္းေငြစာရင္းခ်ဳပ္ ေၾကညာေပးေနသည္ကို ၾကားခဲ့ရသည္။ သိန္းေထာင္ႏွင့္ခ်ီၿပီး ေၾကညာလိုက္သည္ကို ၾကားခဲ့ရသည္။

တည္းခိုခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ မန္းေခ်ာင္းထဲကို ဆင္းေတာ့ ေရခ်ိဳးသူမ်ား
ေခ်ာင္းလံုးျပည့္ ရွိေနသည္။ ခေလး လူႀကီး အရြယ္စံု ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရခ်ိဳးၾကသည္။ ေရာင္စံုေဘာကြင္းမ်ား ႀကိဳးႏွင့္သီဆြဲကာ ေရခ်ိဳးေနၾကသူမ်ားၾကား လိုက္လံေရာင္းေနသည့္ ေစ်းသည္မ်ားကို ေခ်ာင္းထဲအႏွံ႔ေတြ႔
ေနရသည္။ တခ်ိဳ႕ အုပ္စုလိုက္ တစ္ဦးခ်င္းအလိုက္ ဓါတ္ပံုရုိက္ၾကသည္။ က်ေနာ့္အထင္ မန္းေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားပြဲကို ဘုရားဖူးမ်ား စိတ္ဝင္စားၾကသည့္အခ်က္မွာ ၾကည္လင္ေအးျမေသာ မန္းေခ်ာင္းေရကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ေရခ်ိဳးခြင့္ရသည့္ အခ်က္သည္လည္း အဓိကက်ေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္မိသည္။

ယခုအခါ မန္းေရႊစက္ေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္ကို က်ေနာ္ တျဖတ္ထိုး ရွပ္ၿပီး ေလ့လာခြင့္ရလိုက္ၿပီ။ မနက္ျဖန္မနက္ ခတ္ေစါေစါထ ေရခ်ိဳးၿပီးေနာက္ ကားဆိပ္ကို ဆင္းရမည္။ ေနပူမျပင္းခင္ မင္းဘူးကို ျပန္ရမည္။ ခရီးသည္တစ္ဦး အေနျဖင့္ စိတ္ေက်နပ္မႈေတာ့ ရခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ညအခ်ိန္ မန္းေခ်ာင္း ေရခ်ိဳးဆိပ္ ကျပင္တြင္ထိုင္ၿပီး မန္းေခ်ာင္းလေရာင္မ်ားကိုမူ က်ေနာ့္မွာ မသိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ္ ေရာက္သြားသည့္ရက္က လကြယ္ရက္မ်ားျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်က္ကိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ မခ်င့္မရဲျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု ေျပာရပါလိမ့္မည္။