ျဖတ္သန္းေနေသာ ပံုရိပ္မ်ား

ပရင့္ထုတ္ရန္

(၁)

က်မသမီးေထြးကို ေန႔တုိင္း ေက်ာင္းလုိက္ပို႔ပါတယ္။ အင္ဂ်င္က်ေနတဲ့ ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ ေခ်ာ့ေမာင္းရင္း ကိုယ့္ကားကုိ ေက်ာ္တက္သြားတဲ့ နံပါတ္ျမင့္တဲ့ ကားေတြကို ေမာင္းခ်င္ေနမိတယ္။ က်မမွာ ပါဂ်ဲ႐ိုးကားသာရွိရင္ ေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းေတာင္ကို တေခါက္ေလာက္ ျပန္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ က်မရဲ႕အျပင္းျပဆံုး ဆႏၵပါပဲ။

ကားအေကာင္းစားေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနမိတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့သူက မ်က္မွန္အမည္းတပ္ၿပီး ေဘာင္းဘီဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဆိုရင္ေတာ့ မိေစၦရစိတ္ေတြ ပြားမိေတာ့တာပါပဲ။ ဘာလို႔ သူကငါ့ထက္ သာေနတာလဲ၊ ငါလဲတသက္လံုး အလုပ္,လုပ္လာတာပဲ၊ ဘာလို႔သူ႔လို ကားအေကာင္းစား အသစ္ၾကီး မေမာင္းႏိုင္ရတာလဲနဲ႔ ေရွးကုသိုလ္ေကာင္းတဲ့သူေတြကုိ အားက်မိရင္း ၇၈ လမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာလိုက္တာ မ်က္ပါးရပ္ကို ေရာက္တာနဲ႔ စက္ဘီးအုပ္ၾကီးကို ရင္ဆိုင္တိုးမိေတာ့တာပါပဲ။ မနက္ ၇ နာရီကစ ၿပီး ၉ နာရီ ေလာက္အထိေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ မႏၲေလး ဆင္ေျခဖံုးေတြျဖစ္တဲ့ ေအာင္ပင္လယ္၊ ျမနႏၵာ၊ ပဲျဖဴကုန္း၊ အင္းခ႐ု၊ ထြန္တံုး၊ ေငြေတာ္ၾကည္ကုန္း စတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြက ၿမိဳ႕ထဲကိုလာၿပီး အလုပ္,လုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြ စက္ဘီးေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲဝင္လာၾကတာပါ။ ပန္းရံ၊ လက္သမား၊ သံခ်ီသံေကြး၊ ပြဲ႐ံုေတြမွာ၊ ေစ်းခ်ိဳထဲက ဆိုင္ေတြမွာ လုပ္တဲ့သူေတြ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ လာေနၾကတယ္။ ညေနေစာင္းရင္လည္း အိမ္ျပန္တဲ့ စက္ဘီးအုပ္ၾကီးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မနက္အေစာၾကီး စက္ဘီးနင္းလာလိုက္ၾကတာ ေန႔စဥ္အသြားအျပန္ နင္းရတာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ ေပါင္ေတြ ပြန္းကုန္ၾကသတဲ့။ ကားအသစ္ၾကီး ေမာင္းခ်င္တဲ့ က်မ သူတို႔ကုိျမင္ေတာ့ တြန္႔သြားမိတယ္။ မနက္ထြက္တဲ့ ေနမင္းၾကီးကို ထမ္းပိုးရင္းလာၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြ ညေန,ေနဝင္ေတာ့ ေနလံုးၾကီးကို ေက်ာပိုးရင္း ျပန္ၾကရသူေတြေပါ့။

တေန႔က ရန္ကုန္ကကားနဲ႔ ညၾကီးျပန္လာေတာ့ ေတာင္ငူ
သူအိမ္ျပန္ေတာ့ က်မဆင္ထားတဲ့ နားကပ္ ေလး ခြ်တ္ယူမိတယ္။ကေလးမေလးမ်က္ရည္ က်ရွာတယ္။ က်မမွားသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီနားကပ္ကေလး သူ႔ဆီမွာ ရွိေနရင္လည္း အေဖ့အရက္ဖိုး၊ အိမ္စရိတ္အတြက္ သူ႔အေမ က ေရာင္းစားမွာပါ။
ကြ်န္းကုန္းမွာ အေဝးေျပးကားၾကီးေတြ တေထာက္ နားပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ၾကီးက မီးေတြ ထိန္လင္းေနၿပီး အေဆာက္အဦးက အသစ္ေဆာက္ထားတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္။ ကားရပ္လိုက္တာနဲ႔ အသံေလးေတြ ညံလာၿပီး ဆိုင္ထဲမွာရႏိုင္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြကုိ ေၾကညာေနၾကပါတယ္။ ေကာ္ဖီ၊ ႏြားႏို႔၊ လက္ဖက္ရည္ ဂြတ္ရွယ္ စတဲ့ အသံေလးေတြ ၾကားရပါတယ္။ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းမွာပညာသင္ရမယ့္ အရြယ္ေတြပဲ။ က်မ စိတ္ဝင္စားလုိ႔ ေခၚေမးေတာ့ မူလတန္း ေအာင္ၿပီးၿပီ၊ မိတၳီလာနားက၊ ဒီႏွစ္ မိုးေခါင္ေတာ့ သူတို႔ ယာေတြ ဆံုးသတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ အလုပ္သမား လုိလို႔ လိုက္ရွာေတာ့ အိမ္က ထြက္လာတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီကစၿပီး မနက္ ၃ နာရီေလာက္ထိ လုပ္ရတယ္။ ေန႔ေတာ့ နားရပါတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ ေနဖို႔ထိုင္ဖို႔ကို ဆိုင္ကေပးၿပီး အသားတင္ တလ၊ တေသာင္းေလာက္ ရတယ္။ ဒီႏွစ္အိမ္ကို ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ ပို႔ႏိုင္တယ္တဲ့။

က်မ ညီမအိမ္မွာ အလုပ္,လုပ္တဲ့ ကေလးက ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚကလာတာ ၇ ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီ။ သူ႔အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ လခ ဘယ္ေလာက္ရသလဲ ဆိုေတာ့ အရင္က အေမလာယူတယ္တဲ့။ အခု အေမေသသြားၿပီ၊ ဘယ္ေလာက္ရမွန္းလဲ မသိဘူးတဲ့။ သူေနတဲ့အိမ္က က်မ ေယာကၡမက သူတို႔ လက္ကတံုးေတာင္ေဝွးမို႔ ခ်စ္ၾကဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ အဖိုးၾကီးက မ်က္စိမျမင္လို႔ ဒီကေလးနဲ႔ တြဲသြားရတယ္။ တေလာက ေကာင္ေလး ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္ၿပီး ေဆး႐ံုတင္ရေတာ့ သိန္းခ်ီ အကုန္ခံၾကတယ္။ ဒီကေလးက စာမဖတ္တတ္ဘူး။

က်မအိမ္မွာ လာအလုပ္,လုပ္တဲ့ ကေလးက ၁၅ ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါၿပီ။ အေဖက အရက္သမား၊ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အေမက ပန္းရံလုပ္တယ္။ ေငြလိုလို႔ သမီးေလးကို လာထားတာပါ။ ကေလးမေလး ေရာက္စက ညက်ရင္ ထ,ထထိုင္တယ္။ အိမ္မွာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႔ စဥ္းစားမိလို႔တဲ့။ သူ႔အေမ ခဏခဏ လစာၾကိဳထုတ္ၿပီး တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူတို႔ဘာမွလဲ မရဘူး။ ရကၠန္းသင္ခိုင္းမယ္၊ ခတ္တတ္ရင္ တေန႔ တေထာင္ေလာက္ ဝင္ႏိုင္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္တဲ့။ သူအိမ္ျပန္ေတာ့ က်မဆင္ထားတဲ့ နားကပ္ေလး ခြ်တ္ယူမိတယ္။ ကေလးမေလး မ်က္ရည္ က်ရွာတယ္။ က်မ မွားသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီနားကပ္ကေလး သူ႔ဆီမွာ ရွိေနရင္လည္း အေဖ့အရက္ဖိုး၊ အိမ္စရိတ္အတြက္ သူ႔အေမက ေရာင္းစားမွာပါ။

တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်မဆီကို ျပန္လာခ်င္တယ္တဲ့၊ သူမ်က္စိမေကာင္းလုိ႔ ရကၠန္း မရက္ခ်င္ဘူးလို႔ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ သြားေခၚေတာ့ ရကၠန္းသည္ဆီမွာ သူ႔အေမက ေငြတသိန္း ယူထားတယ္။ အဲဒါကို က်မ ျပန္ဆပ္ၿပီးမွ ေခၚရမွာမို႔ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတယ္။ မိသားစု စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္ဖို႔ လူငယ္ေတြ ပါဝင္ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြပါ။

ဒီေခတ္ လူငယ္ေတြ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ဝင္လုပ္ၾကတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း အလုပ္,လုပ္ရင္း တိုးတက္ဖို႔အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ၊ IDCS, IADCS, LCCI – Level I, II, III, Diploma in Business စတာေတြ ႐ံုးပိတ္ရက္မွာ တက္ေနၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ စကတ္အကြဲေလးေတြ ဝတ္ၿပီး ဘဏ္ေတြမွာ လုပ္ေနရတဲ့ မိန္းကေလးေတြဟာ ႐ုပ္ရည္ ေခ်ာေမာၿပီး ဆက္ဆံေရး အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ေဆးကုမၸဏီမွာ လုပ္ေနၾကတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြဟာ နံနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိ တာဝန္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ေဆးပစၥည္းေတြ ေရာင္းအားေကာင္းဖို႔ က်မလုပ္တဲ့ ေဆးခန္းေတြကို ညတုိင္းလည္းလာၿပီး ေၾကာ္ျငာေရာင္းၾကရွာတယ္။ လစာလည္း ေကာင္းတာမို႔ ကုမၸဏီေတြက တန္ေအာင္ ခိုင္းပါတယ္။ မိမိတို႔ဘဝ ရပ္တည္ေရးနဲ႔ မိသားစု ဝင္ေငြဖူလံုဖို႔အတြက္ ဒီေခတ္ မိသားစု တစုလံုး အလုပ္,လုပ္ ေနၾကတာပါ။

ခုေခတ္မွာ ပညာေရးဟာ လူငယ္ေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါတယ္၊ အေျခခံ ေကာင္းဖုိ႔ လိုတယ္ဆိုတာ လူေတြ လက္ခံလာၾကၿပီး မိဘေတြ သားသမီး ပညာေရးအတြက္ ၾကိဳးပမ္းလာၾကေတာ့ ေက်ာင္းမေနရေသးတဲ့ မူၾကိဳအရြယ္ကေလးေတြကစၿပီး Pre-school သင္တန္းေတြကိုပို႔ၿပီး တက္ခုိင္းၾကတာပါပဲ။ ဒီသင္တန္းေတြက ရင္ေသြးငယ္ေတြ ေက်ာင္းေနဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ သင္တန္းေတြအျပင္ စာေတြခ်ည္း သင္ၾကားေနဖို႔ မဟုတ္ပဲ သူတို႔မွာပါတဲ့ ဗီဇစြမ္းရည္ေတြ ေစာစီးစြာသိေစဖို႔  ပန္းခ်ီဆြဲအေရာင္ျခယ္ရတဲ့သင္တန္း၊ အတီးအမႈတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာကိုင္တြယ္ႏိုင္ဖို႔ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ သင္တန္းေတြ၊ အားကစားအတြက္ အခ်ိန္မ်ားပါ ထည့္သြင္းၿပီး ဘက္စံုေလ့က်င့္ေပးပါတယ္။ သင္တန္းေတြ တက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အဂၤလိပ္အသံထြက္ ေကာင္းၾကၿပီး ေျပာရဲဆိုရဲနဲ႔ ေလ့က်င့္ ေျပာဆိုေနၾကတာလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

မိမိတုိ႔ ရင္ေသြးငယ္မ်ား ေက်ာင္းမေနေသးတဲ့အရြယ္ကစၿပီး ဉာဏ္ရည္စြမ္းေဆာင္မႈ တိုးတက္ေအာင္ အဘက္ဘက္က ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီး ေက်ာင္းေတြထားဖို႔ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ျပည္တြင္းမွာတင္မကဘဲ စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္ထိ ထားဖို႔ ၾကိဳးပမ္းေနခ်ိန္၊ TOEFL, GCE “A” “O” ေတြ၊ စကၤာပူက Polytech ေက်ာင္းေတြ ေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စာဆက္မသင္ႏိုင္ဘဲ မိသားစုဘဝ ရပ္တည္ေရးအတြက္ ၾကိဳးပမ္းေနရတဲ့ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ အစီအရီ ေပၚလာၿပီး အရြယ္စေကာစကေတြမို႔ ဒီအခ်ိန္မွာ မိဘရဲ႕ အထိန္းအေက်ာင္း၊ လမ္းၫႊန္သင္ၾကားေပးမႈ မ်ားစြာလိုအပ္တာမို႔ သူတို႔အတြက္ ပူပန္ေနမိတယ္။ အသက္အရြယ္ ရလာတာနဲ႔အမွ် အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြ မ်ားလာၾကမွာပါပဲ။ သူတို႔ဘဝကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵ ျပဳမိပါတယ္။

(၂)

က်မ ေန႔တိုင္း အိမ္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပါတယ္။ တံျမက္လွည္း၊ ေရဖ်န္း၊ ၿခံစည္း႐ိုးပင္ေတြ ညီေနေအာင္ျဖတ္၊ စတာေတြကို အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ လုပ္ပါတယ္။ မိုးလင္းတာနဲ႔ က်မအိမ္နံေဘးကို မိသားစု တစုေရာက္လာၿပီး စတည္းခ်ပါတယ္။ အေဖက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ သန္သန္မာမာ၊ နားကပ္တဖက္ ပန္ထားသူ အေမက ပိန္လီွေနၿပီး ကေလးႏို႔စို႔ေလးတေယာက္ အားလံုး ဘုစုခ႐ု ေလးေယာက္ က်မ အိမ္နံေဘးက သစ္ပင္ၾကီးေအာက္မွာ အခင္း,ခင္းၿပီးေနၾကတယ္။ အေဖကေရာက္တာနဲ႔ အိတႀ္ကီးတလံုးပိုးၿပီး အလုပ္,လုပ္ဖို႔ သြားပါတယ္။ ကေလးေတြက အေမနဲ႔အိပ္ၾက ေဆာ့ၾကနဲ႔ ကစားေနၾကၿပီး ေန႔လယ္က်ရင္ အေဖက အထုပ္မ်ိဳးစံု သယ္လာၿပီး ထမင္းေကြ်းပါတယ္။ ညေနက်ေတာ့ သူတို႔ ျပန္သြားၾကပါတယ္။

နံနက္ေစာေစာ အခ်ိန္မွန္မွန္ ေရာက္လာၾကၿပီး
သူတို႔မွာ ေနစရာအိမ္မရွိေပမယ့္ မိဘက ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံတယ္။ အေဖလုပ္သူက သူလုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ လုပ္ေကြ်းတယ္။ ပိန္လွီေနတဲ့ မိန္းမနဲ႔ကေလး  ဘုစုခ႐ုေတြကို သစၥာရွိရွိ ရွာေကြ်းေနတယ္။
မိသားစုေလးေယာက္အထိ ပြားစီးလာတဲ့ အေဖဟာ အမႈိက္ပံုေတြမွာ စကၠဴေတြ၊ ပလပ္စတစ္ အိတ္ခြံေတြ ေကာက္ၿပီး သူတတ္တဲ့အလုပ္န႔ဲ ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္ေကြ်းေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကေလးမ်ား အေဖရွာလာတဲ့ ကစားစရာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားေနၾကၿပီး ရန္ျဖစ္တာ၊ဆဲေရးတာ မေတြ႔ရဘူး။ တခါတေလ အေဖကစၿပီး အငယ္ဆံုးေလးပါ ဆံပင္ေတြ ေျပာင္းဖူးေမြး အေရာင္ ဆိုးထားၾကပါတယ္။ တေန႔ က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ လမ္းၾကားထဲျဖတ္လာေတာ့ ကေလးသံုးေယာက္ အစီအရီ အခင္းၾကီး စြန္႔ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ က်မ အိမ္နံေဘးမွာ အခင္းၾကီးအခင္းငယ္ စြန္႔တာ သိပ္စက္ဆုပ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိသားစုကို ေျပာဆုိေတာ့ အေဖကဘာမွျပန္မေျပာေပမယ့္ အေမနဲ႔ကေလးေတြက ကက္ကက္လန္ေအာင္ ျပန္ေျပာၾကတယ္။

က်မလည္း အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနရင္ ဒီစည္းကမ္းကို လုိက္နာရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းအသိေပး ေၾကညာပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေျပာဆိုၿပီး က်မခင္ပြန္းက သူတို႔မွာလည္း မာနနဲ႔ပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ သူတို႔ဘဝ ဘယ္လိုပဲ ေနေန ဒီလိုမာန ရွိတာကိုၾကိဳက္တယ္။မာနၾကီးလည္း ၾကီးစရာပါပဲ၊ သူတို႔မွာ ေနစရာအိမ္မရွိေပမယ့္ မိဘက ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံတယ္။ အေဖလုပ္သူက သူလုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ လုပ္ေကြ်းတယ္။ ပိန္လွီေနတဲ့ မိန္းမနဲ႔ကေလး  ဘုစုခ႐ုေတြကို သစၥာရွိရွိ ရွာေကြ်းေနတယ္။ က်မ အျမင္မွာေတာ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ မိသားစုေလးပါပဲ။ သူတို႔ကုိ ေလ့လာေနတဲ့ က်မဟာ သားဆက္ျခားဖို႔ သင္ေပးခ်င္ေနမိတယ္။ သူတို႔သားအမိ စားဖို႔အတြက္ ေန႔စဥ္ပိုလွ်ံေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး နံနက္စာနဲ႔ ေန႔လယ္စာအတြက္ သူတို႔ျမင္ႏိုင္မယ့္ ေနရာမွာ တင္ထားပါတယ္။ မွန္မွန္လာယူၿပီး စားေသာက္ေနတာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ကေလးေတြ ဉာဏ္ရည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ က်မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၾကက္ဥ မစားေတာ့ဘဲ သူတို႔ကို ေကြ်းဖို႔ ဆံုးျဖတ္မိၾကတယ္။

(၃)
ယေန႔ ကမၻာမွာ ဘီလ္ဂိတ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ သူတို႔ မျမင္ဘူးတဲ့ ထိေတြ႔နီးစပ္မႈ လံုးဝ မရွိတဲ့ ဆင္းရဲသူေတြအေပၚ ရက္ေရာမႈေၾကာင့္ TIME မဂၢဇင္းၾကီးက ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ထူးေတြအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ ကမၻာ့လူသားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ျပႆနာဟာ လြန္ကဲ႐ႈပ္ေထြးလာၿပီမို႔ အေျခအေနေတြ ေကာင္းလာေအာင္ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနၿပီး အစည္းအေဝးေတြ လုပ္ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူးလို႔ မွတ္ခ်က္ေတြခ်ၿပီး ေဒၚလာေငြ ၂၉ ဘီလ်ံထည့္ဝင္ကာ GATES Foundation ထူေထာင္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႕ၾကီးဟာ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြကို ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြအတြက္ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ေပးေနပါတယ္။ ကမၻာ့ဆင္းရဲမႈဒဏ္ကို ခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေနၾကတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြပါ။

Gate Foundation ဟာ ေဆးသုေတသန အဖြဲ႔ေတြမွာ
ဆင္းရဲမြဲေတသူေတြရဲ႕အေပၚ ျမင္တဲ့အျမင္ ဟာ ကမၻာၾကီးကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အသက္ေတြ ဘဝေတြဟာလည္း ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြနည္းတူ အဖိုးတန္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ ျမင္လာေစခဲ့ပါတယ္။
ေငြေတြ လႉဒါန္းၿပီး ေရခဲေသတၱာမလုိဘဲ ထိုးေဆးေတြကို သံုးႏိုင္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြကို စူးစမ္းရွာေဖြေနၾကပါတယ္။ ကေလးသူငယ္မ်ား သူငယ္နာေရာဂါ အေပါင္းက ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ ကာကြယ္ေဆးမ်ားအတြက္ UNICEF အဖြဲ႕ၾကီးကို အမ်ားဆံုး လႉဒါန္းေနတာလည္း Gate Foundation ပါပဲ။ ဘိုႏို ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကိုေတာ့ DATA လုိ႔ အတိုေကာက္ေခၚၿပီး Debt AIDS Trade Africa ကို ရည္ၫႊန္းပါတယ္။ သူ႔စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ ၂ဝဝ၅ မွာ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံက ဦးေဆာင္ၿပီး အာဖရိကတိုက္ရဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ကယ္တင္ဖို႔အတြက္ Make Poverty History ဆိုၿပီး ကမၻာၾကီးကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္ပါတယ္။ ဘိုႏိုဦးေဆာင္တဲ့ အဆိုေတာ္ေတြဟာ ကမၻာ့ပြဲၾကီးေတြ တၿပိဳင္နက္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ Perthshire, Scotland မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ G8 စက္မႈ ထိပ္သီး ရွစ္ႏိုင္ငံ အဖြဲ႕အစည္းၾကီးမွာ  Make Poverty History ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို အဓိကထားၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ေခ်းေငြေတြဟာ အတိုးမဲ့ ျဖစ္သြားၿပီး အတုိးေပးရမယ့္ေငြေတြကို ဒီႏိုင္ငံေတြက က်န္းမာေရး ပညာေရးေတြမွာ ပိုၿပီး သံုးစြဲႏိုင္ေစခဲ့ပါတယ္။ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားရဲဲ႕ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈကို တုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔လည္း နည္းလမ္းေတြ ရွာၾကံခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီလုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ဆင္းရဲမြဲေတသူေတြရဲ႕အေပၚ ျမင္တဲ့အျမင္ဟာ ကမၻာၾကီးကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အသက္ေတြ ဘဝေတြဟာလည္း ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြနည္းတူ အဖိုးတန္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ ျမင္လာေစခဲ့ပါတယ္။

က်မရဲ႕ ကားအေကာင္းစားၾကီး စီးခ်င္တဲ့ေရာဂါဟာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ဆင္ေျခဖံုးကေန အလုပ္လာလုပ္တဲ့ စက္ဘီးတပ္ဖြဲ႕ေတြကို ေတြ႔လုိက္ရကတည္းက ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။ လမ္းခ်ိဳးရမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အေႏွးယာဥ္ေတြကို ဦးစားေပးၿပီးမွ ခ်ိဳးပါတယ္။ က်မ ႐ုန္းကန္ေနရတာဟာ သူတို႔ထက္စာရင္ အမ်ားၾကီး သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိပါေသးတယ္။  ဘဝတိုးတက္မႈအတြက္ ၾကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ၊ စာမသင္ႏိုင္တဲ့ လူငယ္အလုပ္သမားေတြ ပံုရိပ္ဟာ က်မနံေဘးမွာ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။ သင္ၾကားေရးမွာ တသက္လံုး တာဝန္ယူလာခဲ့တဲ့ က်မဟာ ပတ္ဝန္းက်င္က စာမသင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးမ်ားအတြက္ ဘယ္လိုတာဝန္ယူမလဲ ဆိုတာကို ေတြးေတာၾကံဆေနမိပါတယ္။

(စာေရးသူသည္ မႏၲေလး ျဗဟၼစုိရ္ လူမႈေရးအသင္း နာယကတဦး ျဖစ္သည္- အယ္ဒီတာ)
(ရြက္ႏုေဝ၊ ဇြန္ ၂ဝဝ၆)